Przegląd nowoczesnych technik wyświetlania

Wyświetlacze plazmowe

Technika plazmowa, mimo że nadal odgrywa znaczącą rolę w wyświetlaczach telewizyjnych o największych przekątnych ekranu, nie rozwija się tak szybko jak inne metody wyświetlania kolorowego obrazu. Pierwsze nowoczesne ekrany plazmowe pojawiły się pod koniec lat 90. ubiegłego wieku i były produkowane w coraz większych rozmiarach. Od kilku lat są jednak skutecznie wypierane przez techniki LCD, które mimo podobnego wyglądu są oparte na zupełnie innych zjawiskach fizycznych.

Wyświetlacz plazmowy składa się z matrycy komórek wypełnionych gazami szlachetnymi: ksenonem, neonem i helem. Każda z komórek odpowiada jednemu subpikselowi, a subpiksele są łączone w trzyelementowe grupy. Każdy z tych elementów jest zbudowany tak, by świecić innym kolorem: czerwonym, zielonym albo niebieskim. Złudzenie optyczne sprawia, że z daleka tworzą jednolitą barwę, której dokładny kolor zależy od natężenia światła poszczególnych subpikseli.

Poszczególne komórki świecą dzięki jonizacji zgromadzonego w nich gazu. Podanie odpowiednio wysokiego napięcia do elektrod ułożonych na froncie i tyle komórek powoduje jonizację, powstanie plazmy i w konsekwencji emisję promieniowania ultrafioletowego. Promieniowanie to jest niewidzialne dla ludzkiego oka, ale dobrze pochłaniane przez luminofor, którym pokryte są ścianki każdej z komórek. To typ luminoforu decyduje o barwie emitowanego światła, a jasność piksela zmienia się za pomocą techniki PWM (ang. Pulse-Width Modulation), tj. przez regulowanie czasu dopływu prądu do komórek. Luminofor pochłania fotony ultrafioletowe, generując przy tym fotony o większej długości fali, tj. czerwone, zielone i niebieskie, które następnie docierają do widza poprzez przednią szybę ekranu.

Jak widać, wyświetlacze plazmowe nie zawierają krztyny ciekłych kryształów. Jeśli już mielibyśmy je porównać do innych technik wyświetlania, to być może do tradycyjnych kineskopowych CRT (ang. Cathode-Ray Tube), które są pokrywane bardzo podobnymi luminoforami.