Myszka kontra pad, czyli o pojedynku kontrolerów do gier

Myszka oraz pad, podobnie jak inne pary wciąż walczących antagonistów, mają unikatowe supermoce służące graczom w czasie zabawy. Nadszedł czas na rundę finałową – ostateczne starcie w długo oczekiwanej kategorii: skuteczność podczas grania. Tradycyjnie zacznę od myszki. Precyzja to jej domena. Jasne, wiem, że na konsole pojawia się coraz więcej FPS-ów. Część z nich jest bardzo grywalna i bije na głowę niejedną produkcję pecetową, ale… No właśnie, poczciwa myszka pozostawia pada w tyle. Spytajcie jakiegokolwiek profesjonalnego gracza Counter Strike'a – werdykt będzie jednoznaczny. Chociaż sam nie wiem, czy ludzie grający po kilka lat w tę samą grę mają w ogóle pojęcie, o czym mowa. W każdym razie gryzoń jest dokładny i bezkonkurencyjny wszędzie tam, gdzie na ekranie pomagamy sobie kursorem. Mam na myśli głównie RTS-y oraz klasyczne cRPG-i, gry z rozbudowanym interfejsem, który dodatkowo korzysta ze zwalistej partnerki myszki – klawiatury. Owszem, gracze konsolowi ostatnio również mogli zaznajomić się z tymi gatunkami, ale po empirycznym badaniu stanowczo stwierdzam: sytuacja niewiele się zmieniła od czasów „boskiego” KKND 2: Krossfire (PSX). Bieda!

Pad ma inną naturę. Nigdy nie musiał służyć jako pośrednik pomiędzy wnerwionym pracownikiem biurowym a bezwzględnym światem „okienek”. Jego rodzicami są żetonowe automaty i pierwsze produkty konsolopodobne. Krzyżak pod jednym kciukiem, cała gama kolorowych guziczków pod drugim – dzięki temu bez problemu można poradzić sobie z każdą absurdalnie dynamiczną grą typu arcade. Dobra, na klawiaturze też się da, jednak nie jest to rozwiązanie wygodne. Można połamać palce i powyłamywać klawisze, odkrywając fragmenty kanapki spożytej mniej więcej przed rokiem. Pad był i dalej będzie królem bijatyk, platformówek i innych nawalanek. Od czasów Dual Shocka (a właściwie N64, ale kto by o tym pamiętał) ciężko sobie wyobrazić taki kontroler bez analogowego grzybka. Coś takiego wyśmienicie nadaje się do kierowania samochodem. Nie jestem wielkim fanem wirtualnych wyścigów, ale zdecydowanie lepiej wypadają, gdy gra się dżojpadem. Do dziś można spotkać masochistów, którzy „emulują” kierownicę, wykorzystując metodę przerywanego stukania w strzałki. Nie oszukujmy się, to rozwiązanie wyszło z mody już za czasów Amigi. Po dwóch akapitach wnikliwej analizy stwierdzam, że ostatnia runda kończy się remisem (co i tak nie ma znaczenia).

Gdybym jednak zszedł z wyżyn obiektywizmu, mógłbym spokojnie napisać, że ostatni pojedynek skończył się remisem ze wskazaniem na pada, czyli totalną klęską komputerowej myszki. Dlaczego? Przecież to proste: typowo konsolowe kontrolery są bardziej uniwersalne i przez to da się na nich grać we wszystko. Nie żartuję! Potrafię sobie wyobrazić nawet symulator lotu obsługiwany padem. Klapy otwierałbym iście tekkenowym kombosem: góra, dół, kwadrat, trójkąt. Wszystko można zrobić, ale warto zastanowić się, jaki jest sens takiej tortury. Przecież gry, a tym bardziej sterowanie nimi, powinny być przyjemne. W ten sposób mogę przejść do meritum. Chciałem to napisać już we wstępie, ale wtedy wszystkie moje wywody szlag by trafił. Pad i myszka są jak Yin i Yang. Wzajemnie uzupełniające się przeciwieństwa, kształtujące równowagę wszechświata gier komputerowych. Stawianie ich naprzeciw siebie jest o tyle ciekawe, co bezsensowne. Wyobraźcie sobie zapasy w kisielu: uczestniczą w nich piękna brunetka oraz równie urodziwa blondynka. Czy ktoś tak naprawdę kibicuje jednej z nich? Przecież każdy chciałby do domu zabrać obie!