Bioshock 2 – kontynuacja klimatycznej gry FPP

Grafika i dźwięk

Niestety, grafika to najsłabsza strona drugiej części Bioshocka. Gra działa na mocno zmodyfikowanym silniku graficznym, który ma już ładnych parę lat. Unreal Engine 2.5 to narzędzie, które powinno już odejść w zapomnienie, i nieważne, ile jest w nim rozwiązań z Unreal Engine 3.0. Tekstury są bardzo brzydkie, w zastraszająco niskiej rozdzielczości, i ten aspekt rzuca się w oczy praktycznie na każdym kroku. Gra trzyma poziom pod względem jakości tekstur tylko dopóty, dopóki nie zbliżamy się za bardzo do jakiejkolwiek powierzchni, a wiadomo, że tak się nie da. Prędzej czy później naszym oczom ukazuje się paskudne coś, co powinno być np. ziemią w dużej doniczce, ale kształt obiektu pozostawia sporo do życzenia. Nas najbardziej irytowało to, że często było widać wyjątkowo wyraźnie idealnie prostą linię, będącą efektem nieudolnego połączenia dwóch takich samych tekstur na obiekcie. Nie czepiamy się (za bardzo) małej liczby wielokątów, bo m.in. dzięki temu gra ma niskie wymagania sprzętowe, ale kiepskie nałożenie tekstur na obiekty to efekt niedokładnej pracy grafika. 

Napomknęliśmy, że gra pod względem zróżnicowania miejsc wypada całkiem nieźle – o ile przymknie się oko na paskudnie wyglądające podmorskie dno, obiekty składające się z małej liczby wielokątów oraz te nieszczęsne tekstury. Wystrój wnętrz nie budzi wątpliwości. Czasem jednak mieliśmy wrażenie, że uczestniczymy w grze zręcznościowej, w której chodzi o pokonywanie kolejnych poziomów, a nie eksplorację jednej, wielkiej metropolii.

Inny problem to mała płynność animacji zdecydowanej większości obiektów w grze. Pokonanie przeciwnika np. za pomocą broni wybuchowej owocuje odrzuceniem go zgodnie z prawidłami fizyki. Gdy obiekt sobie leci i obserwujemy efekt „rag doll”, czyli szmacianej lalki (bezwładność martwego ciała będąca wynikiem modelu silnika fizycznego w grze), z łatwością się da zauważyć, że lot nie jest płynny. Tak samo było w pierwszej części. A to może się rzucać w oczy. Gdy np. spojrzycie na ruch wody w kałuży będący następstwem kapiącej cieczy lub kroków, z łatwością zauważycie, że powstającym okręgom brakuje płynności. Przeciwnicy również mogliby być odrobinę lepiej animowani.

Muzyka i dźwięki w grze kontrastują z grafiką. Poszczególne odgłosy są wyraźne i właściwie dobrane. Dzięki dobrej oprawie dźwiękowej można bez problemu grać, kierując się w dużej mierze narządem słuchu. Muzyka jest ciekawa i pasuje do wydarzeń na ekranie monitora. Podczas walki potrafi być dynamiczna, a gdy spokojnie eksplorujemy Rapture, przygrywają nam mroczne, nostalgiczne i ambientowe utwory.