Bioshock 2 – kontynuacja klimatycznej gry FPP

Nowe stare Rapture i jego mieszkańcy

Podwodne miasto nie zmieniło się znacząco przez tych osiem lat, które dzielą obydwie części Bioshocka. Rapture jest w dalszym ciągu miejscem zrujnowanym, opustoszałym i wyjątkowo niebezpiecznym. Rydwan czasu trącił miasto jeszcze mocniej i da się zauważyć gdzieniegdzie np. cieknącą wodę będącą konsekwencją nieszczelnego okna. Niektóre wyjątkowo podmokłe miejsca doczekały się fauny przyozdabiającej ściany. Jest „klimatycznie” – trzeba to uczciwie przyznać. Poszczególne obszary zostały dobrze przemyślane; spodobał nam się styl każdej z nich. Zarówno meble, ozdoby pomieszczeń, jak i maszyny idealnie pasują do stylistyki lat sześćdziesiątych. Przemykając korytarzami Rapture, czuje się nostalgię i zło tego miejsca, ale są to odczucia jak najbardziej pożądane... Chociaż to już gdzieś, kiedyś było.

Bioshock 2 to typowa strzelanka FPP ze znikomą liczbą elementów cRPG. Gra sprowadza się do wykonywania prostych zadań, które zlecają nam różne osoby. Gracz przemieszcza się z miejsca na miejsce za pomocą specjalnej kolejki elektrycznej, która ma brzydki zwyczaj zatrzymywania się bez powodu, zdarzają się też przeszkody, których z pozoru nie da się ominąć. Obiekt Delta na swojej drodze napotyka od czasu do czasu bohaterów niezależnych, którzy zawsze mają dla niego jakieś zadanie. Z postaciami, które zlecają nam zadania, często wiążą się dylematy moralne, ale o konsekwencjach swoich czynów warto się przekonać na własnej skórze. Gdy już trafiamy do obszaru gry, który obejmuje kilkanaście pomieszczeń, nie możemy go opuścić, aż wykonamy powierzone nam zadanie. Misje, które wykonujemy, są wyjątkowo banalne, ich złożoność – wyjątkowo niska, a gigantyczna strzałka, która prowadzi nas za rączkę do każdego przełącznika, sprawia, że nie sposób się zgubić. Mało tego, jest dostępna wyjątkowo czytelna mapa. To zdecydowanie za duże ułatwienie rozgrywki. Nie dość, że miejsca w grze nie są szczególnie obszerne, to jeszcze ten osobisty przewodnik, radośnie wskazujący kierunek... Podobnie jak w pierwszej części kluczowe obiekty, które wymagają interakcji, mienią się złotym kolorem. Pomimo tych wszystkich ułatwień Bioshock 2 nie jest szczególnie prosty i schody zaczynają się już podczas gry na normalnym stopniu trudności. Wtedy wprawdzie nie zabraknie amunicji czy plazmidów, ale umieralność znacząco wzrasta w porównaniu z łatwiejszym poziomem. Wszystko sprowadza się do walki, której jest dużo i która jest wymagająca.

O problemy z amunicją trudno, ponieważ zdecydowana większość przeciwników, szuflad czy koszy na śmieci skrywa jakieś przydatne drobiazgi. Oprócz artykułów spożywczych czy napojów wyskokowych są to pieniądze, za które kupuje się amunicję oraz medykamenty, ale przeważnie cierpimy na deficyt finansów. W drugim Bioshocku wykorzystano ten sam pomysł na zakupy co poprzednio. W różnych częściach podwodnego świata zostały rozlokowane trzy typy naściennych sklepików, w których możemy wydawać zgromadzone fundusze. Środki lecznicze to jeden sklep, pospolita amunicja – drugi, a większego kalibru naboje, rakiety i granaty znajdziecie w trzecim. Dodatkowo natykamy się na naścienne serwisy „Power to the people”, które umożliwiają modyfikowanie broni. Dobra wiadomość jest taka, że usprawnianie broni jest darmowe. Jest i zła informacja: po wykonaniu jednego ulepszenia stanowisko zamyka się na stałe i trzeba szukać następnego. Obiekt Delta od czasu do czasu trafia na banki z genami, które umożliwiają „wydawanie” ADAM-a na plazmidy. Sklepów nie brakuje i co parę minut natrafiamy na przynajmniej jeden. Choć co z tego, że jest gdzie wydawać, gdy nie zawsze jest co... Część sklepów umożliwia nabycie lepszych towarów, pod warunkiem że gracz złamie ich zabezpieczenia. Tym razem nie układamy już rurek, przez które przepływa ciecz: podczas próby łamania zabezpieczeń pojawia się licznik oraz wskazówka, która wędruje od jednego końca podziałki do drugiego. Gracz musi w odpowiednim momencie naciskać lewy przycisk myszy, gdy wskazówka znajdzie się na polu o odpowiednim kolorze. Jeżeli nie trafi, Obiekt Delta zostanie porażony ładunkiem elektrycznym. Jeżeli niechcący trafi w czerwony kolor, wówczas uaktywnia się alarm, w wyniku którego pojawiają się lewitujący strażnicy. Jak to mawiają: gapowe się płaci.

W najnowszym Bioshocku nie tylko jest z czego postrzelać, ale też jest do kogo. Standardowymi przeciwnikami są znani z poprzedniej części gry splicerzy – oszalałe człekokształtne istoty na ADAM-owym głodzie. Są bardzo agresywni, często działają w grupach i bywają uzbrojeni w broń palną. Pomimo małej żywotności splicerzy zadają poważne obrażenia i wystarczy chwila nieuwagi, by przywitać się z kostuchą. W praktyce po śmierci gracza Obiekt Delta odradza się w komorze witalności (ang. Vita Chamber) nieopodal miejsca zgonu. Mało tego, można umierać niezliczoną ilość razy. Jeżeli nie wyłączycie odradzania się w opcjach gry, wówczas napis Game over ujrzycie dopiero po ukończeniu gry. Oprócz typowych, zdeformowanych mieszkańców Rapture pojawiły się dwa zupełnie nowe zagrożenia. Elitarni splicerzy to jegomoście słusznej postury, którzy są niezwykle szybcy, agresywni oraz żywotni. Mogą miotać ciężkie przedmioty w stronę Obiektu Delta, a ominięcie masywnej skały czy kosza na śmieci nie jest proste. Nie zabrakło dużych tatuśków, z którymi także walczymy. Inna nowość to duże siostrzyczki, które wprawdzie pojawiają się sporadycznie, ale są najbardziej niebezpieczne ze wszystkich przeciwników. Żeńskie odpowiedniki dużych tatuśków są wyjątkowo zwrotne, szybkie i niebezpieczne oraz mogą używać plazmidów. Przybycie dużej siostrzyczki zawsze jest poprzedzone przez wrzask oraz informację tekstową. Muzyka nabiera tempa, zaczyna się potyczka. Z dużymi siostrzyczkami walczy się ciężko, ale pokonanie ich jest możliwe – i warto to zrobić.