Bioshock 2 – kontynuacja klimatycznej gry FPP

Duży tatusiek wcale nie taki duży

Big Daddy to charakterystyczne, człekopodobne stwory odziane w masywne kombinezony do nurkowania. Ich jedynym zadaniem było ochranianie małych siostrzyczek, czyli dziewczynek, które zajmowały się zbieraniem ADAM-a z ciał zmarłych mieszkańców miasta. Obrońcy małych istotek mieli przeważnie ręce pełne pracy, ponieważ bezbronne dziecko mające przy sobie ADAM-a to wyjątkowo łatwa zdobycz. Splicerzy, czyli zdeformowani obywatele Rapture, byli na tyle zdesperowani, by ryzykować konfrontację z obrońcą dziewczynek. Gracz również potrzebował tej substancji, aby móc się rozwijać. W drugiej części jest bardzo podobnie, ponieważ znowu na swej drodze napotkacie małe dziewczynki oraz ich przerośniętych obrońców. Ale nowa postać, w którą wciela się gracz, wcale nie oznacza, że wymiana ognia z wrogiem i pozostała część rozgrywki będą łatwiejsze.

Bycie dużym tatuśkiem wiąże się z rolą „rodzica”. Po Rapture przechadzają się pary: tatusiek plus siostrzyczka. Szybko okazuje się, że małe dziewczynki nie są szczególnie wierne swoim obrońcom, a na pewno nie są sentymentalne. Jeżeli zauważymy taką parkę, możemy tatuśka zaatakować. Po pokonaniu potwora dziewczynka zaczyna rozpaczać, a nam nie pozostaje nic innego, jak ją przygarnąć. Mała siostrzyczka już po chwili przestaje ubolewać nad stratą. Rapture to niebezpieczne miejsce i małe dziewczynki doskonale o tym wiedzą. Gdy tatusiek zostanie pokonany, a dziecko przygarnięte, może ono nam wskazać drogę do ciała, które nie zostało jeszcze ograbione z ADAM-a. Po dotarciu na miejsce wydajemy dziecku polecenie wydobycia uzależniającej substancji z denata. Praca dziewczynki wiąże się z tym, że trzeba jej bronić przed natrętami, którzy chcą jej zabrać ADAM-a. Trzeba walczyć i odpierać ataki wroga, aż dziecko wykona swoje zadanie. Umożliwianie pracy małej siostrzyczce to zdecydowanie najszybszy sposób na pozyskiwanie cennej substancji. Gdy dziewczynka wykona swoją pracę, wypada dostarczyć ją do jednego z kilku szybów. Zanim dziecko zniknie, gracz ma dylemat: uzdrowić je czy wydobyć z niego ślimaka, co kończy się śmiercią. Obydwa rozwiązania mają wpływ na rozgrywkę, ale nie będziemy zdradzać szczegółów. Warto się przekonać na własnej skórze o konsekwencjach postępowania z małą siostrzyczką, bo są one wyjątkowo odczuwalne. Liczba dzieci w poszczególnych miejscach jest zróżnicowana i zdecydowanie warto poświęcić trochę czasu na zlikwidowanie ich obrońców i zabawę w wędrowny sierociniec. Dodatkowo po wyjściu do menu głównego gry można podejrzeć ilość funduszy, ADAM-a oraz liczbę małych siostrzyczek. Warto wiedzieć, ile na danym poziomie jest jeszcze istot, które można adoptować.

ADAM jest kluczową substancją dla postaci prowadzonej przez gracza. Mało który gracz zawracałby sobie głowę, aby pomagać małym dzieciom, gdyby nie korzyści z bycia tatuśkiem. Nie ma się co czarować, na świecie nie ma nic za darmo. Rapture w wyjątkowy sposób nam to uświadamia. Główną przyczyną krachu podwodnego społeczeństwa była żądza modyfikowania genetyki. Mieszkańcy Rapture mogli dowolnie manipulować genami opóźniającymi efekty starzenia, wpływać na płeć przeciwną czy też usprawniać intelekt – do wyboru, do koloru. Kto miał dostęp do ADAM-a, mógł przez chwilę poczuć się jak Bóg. Gracz może zaopatrywać się w toniki genowe oraz plazmidy zwiększające poszczególne umiejętności defensywne, ofensywne oraz intelektualne. To, co w każdej grze z gatunku fantasy zostałoby nazwane magią, w drugiej części Bioshocka jest manipulacją genami przy użyciu odpowiednich preparatów. A te mają swój koszt w postaci ADAM-a, który wydobywają dla nas małe siostrzyczki. Rozwiązanie nie jest szczególnie innowacyjne i tylko nieznacznie różni się od tego z pierwszej części gry, ale jest to dobry pomysł. Dzięki uzależniającej substancji możemy zdobyć takie umiejętności, jak zamrożenie wroga, podpalenie go lub porażenie prądem. Gama genów ofensywnych nie zwiększyła się szczególnie, ale jest w sam raz. Możemy również polepszać stan swojego zdrowia, zwiększać ilość energii potrzebnej do korzystania z umiejętności ofensywnych, szybkość poruszania się itp. Zdolności pasywnych jest całkiem sporo i każdy skompletuje swój ulubiony zestaw. Energia, która w dużej liczbie gier cRPG jest określana jako mana, w drugim Bioshocku została nazwana EVĄ. Wykorzystujemy ją, gdy nie możemy już atakować wroga ofensywnymi plazmidami. EVA występowała również w pierwszej części gry.

Rozgrywka nie zmieniła się w stosunku do poprzednika, ponieważ w dalszym ciągu mamy do czynienia z pierwszoosobową strzelanką. Będziecie musieli często wykazywać się refleksem, sprytem i w ogóle umiejętnością wykorzystywania dostępnych możliwości. Obiekt Delta nie został obdarzony nadmierną odpornością na obrażenia ani szczególną siłą, ale to wcale nie oznacza, że nie potrafi o siebie zadbać. Wręcz przeciwnie. Walka w grze to jedna z jej największych zalet. Duży tatusiek od czasu do czasu spaceruje po dnie oceanu (czego nie mógł robić Jack, główny bohater pierwszej części gry), aby dotrzeć w inne miejsca, przy okazji „podziwiając” oceaniczną florę i faunę. Gracz oprócz kilku broni palnych może używać wiertła pokaźnych rozmiarów, które jest piekielnie skuteczne podczas walki na krótki dystans. Nie jest to jednak magiczna broń i potrzebne jest do niej paliwo, aby można było wykorzystać jej potencjał. Bioshock 2 to w dalszym ciągu gra, w której warto sprawdzać każdy kąt, półkę czy przewróconą szafkę, ponieważ pieniądze, amunicja oraz środki lecznicze to w dalszym ciągu najważniejsze dobra.

Na wrogach można też użyć innych ciekawych narzędzi mordu, które w większości plują ołowiem jak oszalałe. Strzelba, karabin maszynowy oraz wyrzutnia rakiet to żadne nowości, ale dobrze, że są, bo sprawdzają się całkiem nieźle. Kultowych broni nigdy za wiele. Nitownica oraz harpun to dwie zabawki, które zdecydowanie pasują do dużego tatuśka. Dodatkowo Obiekt Delta może korzystać z przenośnego urządzenia służącego do łamania zabezpieczeń oraz kamery badawczej, nieocenionych w zmaganiach z wrogiem oraz niekorzystnym środowiskiem. Kamera to wyjątkowo użyteczne narzędzie, które odpowiednio wykorzystane dostarcza informacji o słabych punktach przeciwników, co pozwala skuteczniej ich zabijać. Do każdej z broni można uzyskać trzy udoskonalenia, które odczuwalnie poprawiają jej parametry.