Mass Effect 2 – druga część kosmicznej opery

Nowy stary Shepard i jego załoga

Mass Effect 2 bez Sheparda to nie byłoby to samo i dobrze, że twórcy gry zdali sobie z tego sprawę odpowiednio wcześnie. Po raz drugi gracz będzie wykonywał poszczególne zadania jako komandor Shepard w wersji męskiej lub żeńskiej. Główny bohater przedstawiony w kampanii reklamowej to postać gotowa, której możemy zmienić nie tylko płeć, ale również rysy twarzy: nos, uszy, kolor skóry czy fryzurę. Szczegóły wyglądu nie mają wpływu na rozgrywkę, ale płeć to co innego: wiąże się ona ze zmianą nastawienia względem członków drużyny. W grach Dragon Age: Początek oraz Mass Effect również mogliśmy dostosować główną postać. Takie rozwiązania cieszą, ponieważ pozwalają lepiej wczuć się w komputerowego bohatera. Można również zaimportować postać, którą się ukończyło pierwszą część.

Pani po prawej zasługuje na to, aby poświęcić jej więcej czasu

Po dostosowaniu postaci czas na spotkanie z przełożonym, czyli jegomościem znanym jako Illusive Man – dyrektorem organizacji Cerberus, która nie jest lubiana przez Sojusz (ang. Alliance). Sytuacja jest o tyle ciekawa, że Shepard w Mass Effect 2 zostaje zwerbowany przez organizację, którą potępiał w pierwszej części. Ciekawe, prawda? System wyborów moralnych znany z Jedynki powrócił. Ponownie możemy podejmować zarówno szlachetne decyzje, jak i te zgoła do nich niepodobne, dając upust złej naturze głównego bohatera, która od czasu do czasu daje o sobie znać. Fabuła pokazuje, że to w dalszym ciągu stary dobry Shepard, który w swoich poczynaniach jest wyrafinowany, opiera się na chłodnych kalkulacjach. Gracz ma wpływ na jego decyzje, ale sposób, w jaki są one oznajmiane przez lektora, jest wyjątkowy. Nie jest to typowy bohater ani też antybohater. Mamy do czynienia z jednostką, która doskonale wie, co robi, i nie kieruje się emocjami, tylko faktami. Sheparda da się lubić, bo jest to wyjątkowo wyrazista i charyzmatyczna postać. Naszym wzorem do naśladowania jest Riddick, ale Shepard potrafi być równie zimny.

 Przedstawiciel rasy Asari

Ciekawa jest drużyna, którą musi zwerbować główny bohater. Jest to zlepek przedstawicieli różnych ras oraz profesji. Znajdą się wśród rekrutów żołnierze, medycy, technicy oraz jednostki posługujące się biotyką. Wszyscy wykonują rozkazy Sheparda właściwie bez mrugnięcia, a wielu spośród nich cieszy się, że może służyć pod kimś, kto uchodzi za legendę. I tak właśnie powinno być, chociaż trzeba uczciwie przyznać, że nasze wybory moralne nie doprowadzą do tego, że jakaś postać opuści załogę, a w poprzednich grach BioWare mogło dojść do takiej sytuacji. Do zwerbowania jest kilka nowych osób oraz dwójka starych znajomych. Osoby, które grały w pierwszy Mass Effect, z łatwością dostrzegą relacje pomiędzy Shepardem a np. Garrusem czy Tali, którzy mieli już okazję razem z nim ratować świat. Rozgrywka sprowadza się w dużym stopniu do werbowania członków załogi. Większość postaci, które mogą wziąć udział w misjach przeciwko wrogowi, wymaga od gracza wykonania określonego zadania, które często okazuje się dosyć złożone. Ponadto każda dająca się zwerbować postać może stać się lojalna wobec gracza. Jest z tego korzyść: wszyscy najemnicy mają po jednej umiejętności specjalnej, którą da się odblokować, o ile staną się oni lojalni. Nie ma nic za darmo i żeby tak się stało, należy interesować się problemami swoich podopiecznych. W odpowiednim momencie zdradzają oni Shepardowi swoje bolączki, co prowadzi do nowych misji. Jest to ciekawy sposób rozwijania postaci. Bardzo się one różnią od siebie i warto poświęcić chwilę, by je dokładnie poznać. Najemnicy, lekarze, pracownicy korporacji Cerberus, zabójcy itp., itd. – jest w kim wybierać podczas tworzenia trzyosobowej drużyny.

Zalotny uśmieszek, który prawdę ci powie

Nowy Shepard jest postacią bardzo ciekawą. Jest to ten rodzaj bohatera, z którym człowiek utożsamia się na tyle, aby być ciekawym jego dalszych losów. Tak intensywna integracja gracza z prowadzoną przez niego postacią nie jest często spotykanym zjawiskiem, nawet w grach nastawionych w dużym stopniu na wątek fabularny. Bohaterowie niezależni dadzą się lubić – są ciekawi oraz różnorodni. Jedynie wydało nam się dziwne to, że nie kwestionują żadnej z decyzji, które podejmuje główny bohater.

Kosmicznych eskapad ciąg dalszy