Intel Core i5-520M w notebooku MSI GX640

Tematem dzisiejszego artykułu są mobilne procesory Intel Core i3, Core i5 oraz Core i7 oparte na rdzeniu Arrandale. Choć ich budowa, obsługiwane funkcje oraz zasada działania są w zasadzie identyczne jak w desktopowej wersji tego rdzenia, to już realia użytkowania są inne. Z tego też względu procesory te wymagają osobnego omówienia.


Arrandale, czyli 32 nanometry w notebooku
Zazwyczaj najbardziej energochłonnym elementem notebooka jest procesor. W związku z tym zmniejszenie jego procesu technologicznego przekłada się, również zazwyczaj, na wydatne zmniejszenie poboru energii, a co za tym idzie, również wydłużenie czasu pracy na baterii. Na początku 2008 roku wprowadzono 45-nanometrowy proces, który w dziedzinie mobilnych układów sprawdził się doskonale. Producenci notebooków mogli zaoferować szeroką gamę produktów, od najbardziej mobilnych, zdolnych do nawet kilkunastogodzinnego działania na jednej baterii, do najwydajniejszych notebooków dla graczy. W 45 nanometrach zobaczyliśmy też pierwsze czterordzeniowe procesory do laptopów. Pierwszym z nich był co prawda mało popularny Core 2 Quad, ale niedawno wprowadzony mobilny Core i7 to naprawdę ciekawa propozycja. Intel jednak nie poprzestał na tym i na przełomie 2009 i 2010 roku zaczyna sprzedaż 32-nanometrowych procesorów przeznaczonych zarówno na rynek notebooków, jak i komputerów stacjonarnych.



32 nm razy dwa – Clarkdale i Arrandale
Choć rzadko zdarza się, by mobilne procesory pojawiły się w tym samym czasie co ich desktopowe odmiany, to w tym przypadku tak właśnie jest. Clarkdale – Core i3 oraz Core i5 6xx do komputerów biurkowych – są dostępne w sklepach już od ostatnich dni grudnia zeszłego roku. Arrandale – mobilna odmiana Clarkdale’a – wchodzi na rynek właśnie teraz, czyli kilkanaście dni po biurkowej wersji.

Artykuł na temat 32-nanometrowych procesorów do komputerów biurkowych, „Intel Core i3, Core i5 oraz H55 i H57”, opublikowaliśmy kilkanaście dni temu.

Arrandale w zasadzie niczym się nie różni od desktopowej wersji, Clarkdale'a. Rzecz jasna, osadzono go na innej (mniejszej) podstawce (w notebookach wciąż mamy procesory z nóżkami), ale wszystkie cechy budowy, sposób działania oraz obsługiwane techniki są identyczne. Pewne różnice jednak występują, a dodatkowo rozwiązania, które niekoniecznie sprawdzą się w desktopach, mogą być idealne w notebookach. Z tego też względu warto się przyjrzeć tym procesorom jeszcze raz, ale tym razem z punktu widzenia użytkownika notebooka!


Układ graficzny zintegrowany... z procesorem
W komputerach klasy desktop jest to rozwiązanie trochę kontrowersyjne. Przyjęło się bowiem kupować komputery raczej z osobną kartą graficzną, przynajmniej wtedy, gdy są przeznaczone do szeroko pojętych multimediów, w tym gier. Zupełnie inaczej jest w przypadku notebooków. Tam względnie słaby układ graficzny jest normą, bo rzadko używa się ich do grania. Służą one raczej do pracy, komunikowania się ze znajomymi, oglądania filmów itp. – wtedy zintegrowanie rdzenia graficznego z procesorem ma same zalety. Przede wszystkim dzięki niższemu procesowi produkcji tego pierwszego komputer będzie zużywał mniej energii, a to przełoży się na dłuższy czas pracy na baterii. Dodatkowo zmniejsza się skomplikowanie płyty głównej, jak i jej rozmiary – następny szalenie ważny element w notebookach, można bowiem ograniczyć liczbę układów znajdujących się na płycie.


Zauważcie, że w poprzedniej mobilnej platformie Intela mieliśmy do czynienia z trzema elementami: procesorem, mostkiem północnym oraz południowym. Układ graficzny fizycznie znajdował się w mostku północnym chipsetu. Gdy kontroler pamięci został przeniesiony do procesora wraz z kontrolerem PCI Express, to jedynym powodem, dla którego wciąż było konieczne stosowanie mostka północnego, był właśnie układ graficzny. Przeniesienie i jego do procesora pozwoliło zlikwidować jeden element, co obniża koszty oraz upraszcza konstrukcję całego komputera.