Intel Core i5-520M w notebooku MSI GX640

32 nm + 45 nm = 32 nm?
Powyższe równanie nie jest oczywiście prawdziwe, a to dlatego, że tylko część procesora Arrandale jest wytwarzana w procesie 32 nm. Jest to bowiem układ produkowany w technice Multi Chip Module. Na jednej podstawce (płytce PCB) osadzono dwa jądra krzemowe. Jedno z nich jest produkowane w procesie 32 nm, drugie – w 45 nm. Dlaczego więc cały czas jest mowa o 32-nanometrowych procesorach? Na to pytanie zapewne powinien odpowiedzieć stosowny oddział Intela, ale zanim to uczyni (o ile w ogóle to zrobi), my przedstawimy swoją wersję.

Już od jakiegoś czasu zarówno firma AMD, jak i Intel wspominały o pracach nad procesorami ze zintegrowanym rdzeniem graficznym. Rozwiązanie takie miało poprawić wydajność, obniżyć koszty produkcji komputera jako całości, a do tego umożliwić zaoferowanie klientowi kompleksowego rozwiązania. Pierwszy na linii mety pojawił się Intel. Już w zeszłym roku platforma Pine Trail wykorzystywała procesory ze zintegrowanym rdzeniem graficznym. Nowe Atomy zostały „ubrane” nie tylko w rdzeń graficzny, ale i kontroler pamięci. Tym samym jednostki te stały się najbardziej kompleksowymi rozwiązaniami na rynku PC, jakie dotychczas widzieliśmy!


Choć Arrandale jest ucieleśnieniem tej samej idei, to wykonanie jest już nieco inne niż w przypadku najnowszego Atoma. Z różnych względów Intel nie zdecydował się na stworzenie procesora jednorodnego w sensie: jedno jądro krzemowe. Firma twierdzi, że użycie 32-nanometrowej części „procesorowej” było wynikiem szybszych, niż zakładano, prac nad tym procesem. Zakładano bowiem produkcję całości w procesie 45 nm. Naszym zdaniem chodzi raczej o to, że prace nad procesorem ze zintegrowanym rdzeniem graficznym opóźniły się nieco. Na tyle, że przyszedł czas na „tick”, czyli planową zmianę procesu technologicznego. Jednocześnie Intel zdążył przystosować tylko jedną fabrykę do produkcji układów w procesie 32 nm. Najpewniej z tych właśnie powodów zdecydowano się na wyprodukowanie procesora, nazwijmy to tak, hybrydowego: łączącego 45-nanometrowy układ graficzny oraz kontroler PCI Express i pamięci z 32-nanometrowym jądrem procesora (dwa rdzenie z L3).



Dwa rdzenie w procesie 32 nm
Arrandale, a dokładniej jego procesorowa część, jest oparty na architekturze Intel Nehalem. Są to dokładnie te same rdzenie wykonawcze co w przypadku Core i7 – włącznie z funkcją Hyper-Threading. Należy przy tym zaznaczyć, że Arrandale nie jest przyciętym Core i7 na zasadzie wyłączenia części rdzeni. Ma on fizycznie dwa rdzenie oraz cztery wątki (dzięki HT, rzecz jasna). Mamy również identyczną strukturę pamięci podręcznej: trzy poziomy, z czego ten ostatni jest współdzielony przez wszystkie rdzenie. Zmniejszenie liczby rdzeni pociągnęło za sobą obcięcie pojemności pamięci podręcznej. Czterordzeniowe mobilne Core i7 miały od 6 do 8 MB L3, podczas gdy Arrandale ma mniej, bo od 3 do 4 MB. Jednak po szybkim przeliczeniu liczby rdzeni i ilości L3 wychodzi, że na jeden fizyczny rdzeń procesora przypada tyle samo megabajtów L3. Z powyższego wynika, że wydajność „zegar w zegar” względem rodziny Core 2 Duo powinna być wyższa mniej więcej o tyle, o ile biurkowy Core i7 wyprzedzał Core 2 Quady – czyli od kilku do nawet kilkudziesięciu procent.

W procesorach Arrandale zaimplementowano również funkcję Turbo. Opiszemy ją w osobnym akapicie.



Jedyną różnicą w porównaniu z rodziną Core i7 (rdzeń Clarksfield, platforma Calpella) pod względem dodatkowych funkcji jest sprzętowa akceleracja szyfrowania AES. Jest to obecnie bardzo popularny i jednocześnie skuteczny algorytm szyfrowania, m.in. danych zawartych na dysku twardym. Dotychczas szyfrowanie odbywało się w pełni programowo, co oczywiście angażowało ponad miarę zasoby komputera. Dzięki tej implementacji w procesorach Arrandale proces szyfrowania oraz deszyfracji powinien przebiegać znacznie szybciej. W przypadku notebooków z oczywistych względów taka funkcja jest szalenie istotna: pozwoli zwiększyć wydajność przy zachowaniu wysokich standardów bezpieczeństwa. Niestety, musimy jeszcze trochę poczekać na aktualizację oprogramowania, tak aby wykorzystywało wbudowane w procesor funkcje.