Antec P183 kontra Fractal Design Define R2. Idzie nowe?

Konstrukcja – format, układ i materiały

α Informuje o tym, jak wysoki schładzacz zmieści się w obudowie. Jest to odległość między podkładkami dystansowymi, do których przymocowana jest płyta główna (ich długość w różnych obudowach jest inna), a panelem bocznym bez zamontowanych wentylatorów, tuneli itp., pomniejszona dodatkowo o 10 mm (sumaryczna grubość płyty głównej i procesora)

β To informacja o miejscu dla karty graficznej, tj. między płaszczyzną śledzi kart rozszerzeń a koszykiem na dyski twarde. Na rynku pojawiają się już karty, które nie w każdej obudowie się mieszczą. Każde dodatkowe miejsce będzie tym bardziej istotne, jeśli zasilanie będzie podpinane tradycyjnie, a więc właśnie od strony dysków.

Adnotacje:

* Określenie stosowane przez Anteca
** Jedną zatokę 5,25 cala można przystosować do 3,5-calowego urządzenia za pomocą przejściówki

Obie obudowy należą do konstrukcji w formacie Midi i wywodzą się z tego samego nurtu. Godne podkreślenia jest jednak to, że to właśnie m.in. obudowy marki Antec spopularyzowały pomysł przeniesienia zasilacza na spód obudowy, a także wiele innych rozwiązań wynikających z tego posunięcia. Trzy i pół roku temu na naszych łamach ukazała się recenzja pierwszego modelu z serii Performance One, P180. Konstrukcja ta była jedną z pionierskich właśnie w dziedzinie rozplanowania wnętrza i dzięki temu stała się dla wielu ikoną solidnej obudowy dla graczy. Poprawiony następca, P182, powtórzył ten sukces. Omawiana dziś obudowa Anteca jest zatem szczytowym rozwinięciem formy zaprezentowanej dawno temu. Z jednej strony oznacza to, że P183 jest o ten solidny bagaż doświadczeń lepszy, ale z drugiej budzi obawy, czy konstrukcja nie jest pod pewnymi względami zbyt archaiczna. Na szczęście obudowy nie starzeją się tak szybko jak sprzęt, który skrywają.

Geneza Define R2 jest skrajnie inna. Nie dość, że jest to debiutancka i jedyna jak dotąd konstrukcja w ofercie Fractal Design, to jeszcze wydaje się wypadkową wielu doświadczeń – nie producenta, lecz konkurentów. Środek wygląda zatem znajomo, choć wydaje się, że to układ znany z tych tańszych obudów, z segmentu do 400 zł. Jest tu zatem nieco nowocześniej niż w Antecu, ale i nieco ubożej. Na dodatek w ostatnim roku pojawiło się kilka podobnych konstrukcji w podobnej lub niższej cenie. We wzorowaniu się na dobrych rozwiązaniach nie ma nic złego, ale Define R2 nie ma łatwego zadania, bo na rynku zrobiło się ciaśniej, niż było w momencie, gdy pojawił się P183.

Abrakadabra... Przesuń kursor nad zdjęcie, a obudowa wypełni się sprzętem ;)

Podział konstrukcji P183 na dwie komory wydaje się jedną z tych wspomnianych wyżej archaicznych naleciałości. Kiedyś widziano w tym rozwiązanie dobre z punktu widzenia wentylacji komponentów, lecz teraz można zauważyć odwrót od tej idei. Niewątpliwie korzyści płynące z takiego podejścia nie są współmierne do kosztów. I nie chodzi tutaj tylko o dodatkowy materiał czy większe skomplikowanie produkcji, ale również o walory użytkowe. Antec P183 jest bowiem obudową dość ciasną, zwłaszcza jak na tak duże całkowite wymiary. Jest to szczególnie odczuwalne w okolicy kart rozszerzeń (zwłaszcza tych montowanych w dolnych gniazdach) oraz przy prawej i dolnej krawędzi płyty głównej. Podłączanie wiązek przewodów prowadzących do dysków, zewnętrznych portów USB czy panelu obudowy nie należy więc do wygodnych. Z drugiej strony trzeba zaznaczyć, że inżynierowie Anteca i tak uczynili postęp względem poprzednich modeli z tej linii, tj. P180 i P182: zreorganizowano panel montażowy płyty głównej, dzięki czemu przewody można poprowadzić pod nim, a poza tym przeprojektowano dolną sekcję, skąd m.in. zniknęła dodatkowa ramka dla wentylatora. W P183 nie zrezygnowano jednak z nieprzyzwoicie dużej liczby napędów możliwych do zmieszczenia w środku. Poza sześcioma wewnętrznymi zatokami 3,5 cala jest jeszcze jedna zewnętrzna i cztery 5,25, również zewnętrzne. 

Abrakadabra... Przesuń kursor nad zdjęcie, a obudowa wypełni się sprzętem ;)

Wbrew wrażeniu w Define R2 liczba zatok na napędy nie jest tak imponująca. Choć jest tu aż osiem miejsc przygotowanych na dyski 3,5 i – uwaga! – 2,5 cala, to jednak odbyło się to kosztem zewnętrznych napędów. Można zamontować co najwyżej dwa urządzenia 5,25 cala, przy czym jedno z nich można za pomocą przejściówki zamienić na 3,5-calowe. Konserwatystom nie przypadnie taki podział do gustu, ale amatorom macierzy dyskowych – wręcz przeciwnie. Cała konstrukcja obudowy jest znacznie prostsza niż w Antecu, ale dzięki temu jest o wiele więcej miejsca. Projektanci Fractal Design dodali ponadto kilka rozwiązań ostatnio bardzo popularnych w obudowach dla entuzjastów, jak choćby otwór w panelu montażowym płyty głównej w miejscu, gdzie przeważnie znajduje się procesor. Ale kto wie, czy uwagi potencjalnych nabywców bardziej niż ów otwór nie przykuje czarny kolor wnętrza.

Obie opisywane konstrukcje wykonano ze stali o grubości 0,8 mm, co jest wartością zupełnie standardową i niewywołującą większego entuzjazmu. Jednakże zarówno jedna, jak i druga została wyposażona w specjalne elementy wytłumiające dźwięki. U Anteca są to dwuwarstwowe panele i drzwiczki, a u Fractal Design maty. Można zatem powiedzieć, że uzyskana w ten sposób sztywność obudów jest całkowicie wystarczająca. W obu dość standardowo rozwiązano montaż bocznych paneli, które w celu zdjęcia trzeba przesunąć lekko do tyłu (po odkręceniu szybkośrubek). Ciekawe, że prawy panel w P183 został zablokowany zwykłymi śrubami. Trudno byłoby to wypominać, gdyby ten model kosztował mniej lub też dostęp do obudowy z tamtej strony niczemu by nie służył. Jednak odkąd możliwe jest prowadzenie przewodów pod panelem płyty głównej, prawego panelu już nie odkręca się tak rzadko jak kiedyś.