Dark Void – walka w przestworzach

Strzelamy, panie, strzelamy celnie

Dark Void to gra akcji w widoku trzeciej osoby. Wymaga głównie refleksu oraz celnego oka, ponieważ rozgrywka sprowadza się do przemieszczania się i walki. Wymiana ognia z przeciwnikiem jest bardzo podobna jak w Gears of War. Graczowi przyjdzie biegać, skakać oraz umiejętnie korzystać z elementów otoczenia, za którymi można się ukryć – wciąż strzelając. Sprawdziliśmy, że na najwyższym stopniu trudności niekiedy warto skorzystać z dodatkowej osłony. W trybie łatwym i średnim naszym zdaniem nie ma to sensu. Owszem, nasi redaktorzy to wyjadacze obeznani z wojennym rzemiosłem. Jednak na tle innych produkcji tego typu Dark Void jest wyjątkowo łatwa i nieskomplikowana. Smuci to, że da się ją ukończyć w czasie poniżej pięciu godzin. Ale zawsze pozostaje tryb gry wieloosobowej. Że co? Aaaaa... Autorzy nie przewidzieli takiej możliwości, co w grze tego typu naprawdę zaskakuje.

T-800 wszędzie się wkręci, nawet jeżeli nie jest to produkcja o terminatorach

Willowi przyjdzie się zmierzyć z kosmitami na ich własnym terenie. Ponieważ mamy do czynienia z bohaterem nie tylko prawym, ale również obeznanym z bronią, los kosmicznej rasy strażników jest z góry przesądzony. Willowi może korzystać z sześciu rodzajów broni, granatów oraz dodatkowo karabinu maszynowego i rakiet, które mogą zostać zamontowane na prototypowym plecaku odrzutowym. Ciężko pisać o zróżnicowaniu broni, ale akurat ten aspekt gry nie wypadł najgorzej. Do dyspozycji Will ma tylko jedną broń stworzoną przez ludzkie ręce: karabin maszynowy, pierwsze narzędzie zagłady w jego rękach. Okazuje się on wyjątkowo skuteczny. Dalej jest nieco bardziej kolorowo. Jest m.in. podstawowy karabin obcych, który miota niebieskie pociski. Znalazło się również miejsce dla urządzenia, które miota kule wybuchające po zetknięciu z celem. Fanom bezszelestnego unieszkodliwiania wrogów wpadnie również w ręce strażniczy karabin snajperski, miotacz magnetycznych pocisków oraz działko autorstwa pana Tesli. Jest skromnie, ale wystarczająco, jeżeli weźmiemy pod uwagę długość rozgrywki. No i najważniejsza rzecz: Will ma możliwość atakowania przeciwników również wręcz i jest to zdecydowanie skuteczna forma walki. Nawet największy twardziel nie jest w stanie wytrzymać więcej niż kilka ciosów naszego bohatera. Wrogowie mogą mu odpłacić tym samym, np. chwycić go za gardło i udusić, ale dzieje się tak wyjątkowo rzadko.

 Jeżeli są skały, to w ich wnętrzu ktoś zapewne urządził sobie bazę

Unieszkodliwieni wrogowie pozostawiają po sobie lewitujące kule, które są walutą w grze. Uzyskany w walce dochód możemy przeznaczyć tylko na ulepszanie poszczególnych broni oraz plecaka odrzutowego. Warto zbierać fundusze, ponieważ usprawnienia poszczególnych pukawek znacząco podnoszą ich skuteczność. Do plecaka odrzutowego możemy dokupić lepszy karabin maszynowy lub samonaprowadzające się rakiety oraz zwiększyć jego wydajność. Pomysł usprawniania broni i ich działanie spodobały się nam.

Plecak odrzutowy plus karabin maszynowy? Czemu nie! 

Jest gdzie używać broni, ponieważ przeciwników nie zabraknie. Osobną kwestią jest ich zdecydowanie zbyt mała różnorodność. Przeciwnicy będą używać dokładnie z tych samych broni co Wy, rzecz jasna z wyjątkiem klasycznego karabinu maszynowego. Będziecie walczyć z podstawowymi żołnierzami strażników oraz ich paroma kolorystycznymi odmianami, przy czym najbardziej rozwinięci z nich umieją się posługiwać plecakami odrzutowymi. Dodatkowo spotkacie na swojej drodze odrobinę większych żołnierzy oraz młode larwy strażników. Znacznie potężniejsze są lewitujące jednostki pokaźnych rozmiarów, które z lubością korzystają z kombinacji minigun plus railgun. Największe skurczybyki będące na usługach strażników to archony – potężne, powoli kroczące jednostki mechaniczne, których likwidacja sprowadza się do ostrzału odpowiednich miejsc, a następnie zręcznościowej minigry, mającej na celu ostateczne unieszkodliwienie wroga. 

Dlaczego to zawsze nas obca rasa gnębi?!? Dlaczego my nigdy nikogo nie najeżdżamy?!?

Będąc wyekwipowanym w plecak odrzutowy, Will będzie również walczył w powietrzu z latającymi spodkami, pilotowanymi przez strażniczych żołnierzy. Podczas walki w powietrzu poza małymi wyjątkami będziecie strzelać praktycznie do spodków. Will to zaradny jegomość i gdy znajdzie się wyjątkowo blisko przeciwnika, może uchwycić obcy pojazd latający, wyrzucić pilota z kabiny i samemu pokierować sterami pojazdu. Jest to urozmaicenie rozgrywki, ale nie doszukaliśmy się w tym ułatwienia walki. Biorąc pod uwagę prawidła fizyki, sterowanie głównym bohaterem wydało się nam zbyt proste, ale przymykamy na to oko, bo to nie symulator lotu przy użyciu plecaka odrzutowego. Will może atakować wroga swoim prywatnym arsenałem, ale tylko podczas lewitowania. Gdy główny bohater zaczyna osiągać prędkość maksymalną, wówczas uaktywniają się dwa karabiny maszynowe zamontowane wewnątrz plecaka. Są one najwyraźniej magiczne, ponieważ ilość amunicji jest w nich nieograniczona.

Irytujący żółty guziczek kontrolera konsoli Xbox... w wersji PC 

W grze często przyjdzie Wam uczestniczyć w wydarzeniach, które wymagają wciskania odpowiednich klawiszy w celu uzyskania pożądanego efektu, czyli np. skutecznego wyeliminowania archona. Irytowało nas, że podczas kluczowej sekwencji walki z gigantycznym pająkiem gra komunikowała, że zamiast klawisza E, który został przyporządkowany do określonej czynności, należy wcisnąć xboksowy żółty przycisk oznaczony literą Y. Nosz kurr… przecież nie gramy na konsoli i nie używamy konsolowego kontrolera, tylko korzystamy z klawiatury. Ten aspekt gry (i nie tylko tej gry) jest wyjątkowo drażniący, ponieważ świadczy o niedopracowaniu wersji przeznaczonej na komputery osobiste. Biorąc pod uwagę szatę graficzną, uproszczoną rozgrywkę i interfejs, nie jest trudno wydedukować, że gra była skierowana głównie do graczy konsolowych, ale pewnych rzeczy nie wypada zaniedbywać. W Dark Void graliśmy przy użyciu zarówno zestawu klawiatura plus mysz, jak i najprostszego kontrolera USB, jaki nam się trafił.       

Mister piękności DARK VOID 2010