Dark Void – walka w przestworzach

Świat pustki czy pusty świat?

Zanim fabuła popchnie gracza w tytułowy wymiar pustki, rozbija się on na tropikalnej wyspie, która znajduje się gdzieś w obrębie Trójkąta Bermudzkiego. To właśnie tam przyjdzie Willowi spędzić parę chwil, zanim akcja gry rozkręci się na dobre. Dark Void sprowadza się do przemierzania poszczególnych miejsc, w których nie da się zgubić, stracić orientacji, pomylić drogi. Już po pierwszych paru chwilach gracz może zacząć oswajać się z tym, że gra jest wyjątkowo liniowa. Pierwsze etapy to eksploracja wyspy w poszukiwaniu Avy, ponieważ dwójka bohaterów rozdziela się bardzo szybko. Gracz pozna tropikalny las, w którym znajdują się ruiny starej cywilizacji. Będzie miał również okazję przekonać się, że pozaziemska cywilizacja strażników jest postrzegana przez tubylców jako bogowie, którym składa się hołd. Tropiki naszym skromnym zdaniem nie są najwyższych lotów, zarówno od strony graficznej, jak i pod względem możliwości eksploracji. Nie ma się co oszukiwać: gra bardzo dużo traci na tym, że jest liniowa. Nie spodobała się nam klaustrofobiczność, która towarzyszy Willowi przez większość czasu, a nie możemy zapomnieć, że akcja gry nie dzieje się w ciasnym laboratorium, tylko na otwartej przestrzeni. Gracz nie hasa po dżungli rodem z Crysisa, tylko przemyka wąziutkimi ścieżkami, walcząc z wrogiem – i to w zasadzie tyle. Nie było nam dane odczuć majestatyczności terenu dookoła i to wydało się nam problemem wyjątkowo szybko. 

I believe I can fly

Podsumowując, rozgrywka na wyspie to wędrówka od punktu A do punktu B, wyłącznie jedną drogą, okazjonalna walka oraz sekwencje filmowe, renderowane przez silnik gry. Nam się ta część gry nie spodobała ani trochę, ponieważ praktycznie wszystkie miejsca na wyspie wydały nam się brzydkie do bólu. Jesteśmy wielkimi fanami Unreal Engine 3.0, ale ani na moment nie zapomnieliśmy, że zdecydowana większość gier opartych na tym silniku to produkcje wyjątkowo słabe. Mieliśmy też cichą nadzieję, że świat pustki okaże się odrobinę bardziej rozbudowany, ponieważ w pewnym momencie Will staje się szczęśliwym posiadaczem plecaka odrzutowego.

Ładne niebo

Pustka różni się znacznie od bermudzkich tropików. Niby mamy do czynienia ze skalnym pustkowiem, kamiennymi wąwozami pośród otwartych przestrzeni, które czekają na eksplorację, oraz kompleksami obcej cywilizacji. Ale prawda jest boleśnie inna. Otwartość przestrzeni jest iluzoryczna, ponieważ Dark Void nie jest grą typu piaskownica. Teraz do odkrycia jest bardzo niewielki. Niby Will ma przytwierdzony do pleców silnik odrzutowy, który umożliwia mu transport z dużą prędkością. Chłopak mknie po nieboskłonie z jednego miejsca do drugiego, dzielnie wykonując zadania. Gdzie wobec tego leży problem? Miejsca w grze są podobne do pań, które tańczą profesjonalnie w klubach nocnych. Pracują one na zasadzie: patrz, ale nie dotykaj. Owszem, możemy podziwiać teren dookoła, ale zbytnie oddalenie się od głównej drogi skutkuje automatycznym zawróceniem bohatera na tę właściwą. Inna kwestia to krajobrazy – brzydkie, powtarzalne i kiepsko przemyślane. Najbardziej rażą duże, otwarte i wyjątkowo ubogie w szczegóły przestrzenie – świecą pustkami i powtarzalnością obiektów.

Szczegółowość tła zaiste rzuca na kolana... 

Prawdą jest, że Unreal Engine 3.0 już się nieco zestarzał, ale jest cała masa gier, w których konstrukcja terenów jest znacznie lepsza. Nie jesteśmy uprzedzeni w żadnej mierze do liniowej rozgrywki, zresztą takie właśnie gry są ostatnio wyjątkowo popularne. Wiele osób lubi włączyć konsolę lub komputer, zaaplikować sobie godzinę radosnej walki, nie wytężając szarych komórek, i tyle. Redaktorzy PCLab.pl również grywają w produkcje proste, lekkie i przyjemne. Ale i takie gry powinny trzymać pewien poziom. Nie domagamy się nie wiadomo jak złożonej rozgrywki i rozbudowanego świata, ale Dark Void pod tym względem najzwyczajniej zawiódł.