Eyefinity – ATI wchodzi na grunt Matroksa

To działa, i to jak! A jak wypada nowe rozwiązanie ATI na tle weterana na tym polu, czyli Matroksa i jego TripleHead2Go?

Są dwie ważne kwestie, w których Matrox przoduje. Pierwsza z nich to kompatybilność z grami. Matrox wraz ze sprzętem udostępnia SGU – świetne oprogramowanie, które potrafi „rozprawić” się z niektórymi opornymi na Surround Gaming grami, takimi jak: Prince of Persia, Enemy Territory, Fallout 3. ATI może takiego oprogramowania pozazdrościć rywalowi. Oczywiście, co bardziej świadomi użytkownicy mogą ręcznie zrobić to, co automatycznie robi SGU. W tym celu raz trzeba zmienić jakiś plik konfiguracyjny, innym razem jakieś wpisy w rejestrze, ale za każdym razem trzeba trochę poszperać i pokombinować.

Druga opcja, którą ma TH2G, a której nie ma Eyefinity, to zarządzanie ramkami. Oprogramowanie dostarczane ze sprzętem Matroksa pozwala uwzględnić w wyświetlanym obrazie szerokość ramek monitorów. Dzięki temu można uzyskać efekt, jakby obraz na monitorach był ciągły, a ramki jedynie go przysłaniały w niektórych miejscach. Bardzo chcielibyśmy zobaczyć taką funkcję w sterownikach do Radeonów.

Z drugiej strony Eyefinity góruje nad Surround Gaming pod względem dostępnych rozdzielczości. Gdy korzysta się z TH2G, to nie da się ustawić rozdzielczości wyższej niż 3*1680×1050. Wynika to z ograniczonej przepustowości kabla DVI. Radeony tego problemu nie mają, ponieważ każdy monitor jest podłączany oddzielnym kablem, więc mamy możliwość uruchamiania gier nawet w rozdzielczości 3*2560×1600.

Obie techniki mają pewne problemy z kompatybilnością z monitorami. TH2G do poprawnego działania z kartami NVIDI-i wymaga monitorów, które w rozdzielczości 1680×1050 mogą działać przy częstotliwości odświeżania 57 Hz. W przeciwnym razie jesteśmy skazani na niższe rozdzielczości. Poza tym Matrox na razie nie zauważa rosnącej popularności monitorów o współczynniku proporcji 16:9. Najwyższa dostępna na takich monitorach rozdzielczość wynosi 3*1280×800. Z drugiej strony AMD trochę za bardzo obcięło koszty produkcji karty i nie umieściło na niej złączy DP+, które umożliwiałyby podłączenie monitora z wyjściem DVI za pomocą prostej przejściówki z DP na DVI, przez co trzeba użyć przynajmniej jednego monitora z wejściem DP lub specjalnej przejściówki aktywnej, kosztującej 400 zł. Gdyby AMD zdecydowało się na wyjście DP+, to byłoby możliwe łatwe zbudowanie taniego zestawu Eyefinity bazującego na trzech monitorach 19".

Na koniec pozostaje cena. Rozwiązanie Matroksa jest trochę dojrzalsze od Eyefinity, ale kosztuje 1000 zł. Eyefinity dostajemy za darmo, kupując dowolnego Radeona HD 5000.

Technika Eyefinity bardzo nam się spodobała. Potrafi zmienić sposób patrzenia na gry i pozwala właściwie wykorzystać moc nowych Radeonów. Problemem jest oczywiście koszt całości: najtańsza w miarę sensowna konfiguracja to trzy monitory 22-calowe z DisplayPortem plus Radeon HD 5850, co daje nam kwotę około 4 tys. zł. Można też nieco zaszaleć i kupić trzy monitory 24-calowe dobrej klasy i Radeona HD 5970, co kosztowałoby około 8,5 tys. zł. Jeśli założymy, że kartę graficzną i tak trzeba mieć, podobnie jak jeden monitor, kwoty te trochę maleją, ale i tak jest to zabawa dla ludzi o zasobniejszych portfelach. Ale jest też warta każdej wydanej na nią złotówki.

Mamy tylko nadzieję, że twórcy gier poświęcą odrobinę uwagi tego rodzaju technikom i będą pamiętać o tym, że świat nie kończy się na rozdzielczości 2560×1600 i proporcjach 16:10, 16:9 i 4:3.