Metody zabezpieczeń płyt CD - krótki przegląd

Z pozoru wykonanie kopii wydaje się proste. Uruchamiamy np. Nero Burning ROM, włączamy funkcję kopiowania płyty CD i już. W praktyce okazuje się jednak, że tak utworzone płyty nie działają lub wymagają włożenia oryginalnego dysku do napędu. Jeśli chcemy wykonać kopię, najpierw musimy dowiedzieć się, jakim systemem została zabezpieczona płytka. Od rodzaju użytego systemu zależy bowiem stopień sukcesu kopiowania.

Nie każda nagrywarka potrafi skopiować wszystkie systemy antypirackie. Zanim zatem przystąpimy do kopiowania płyty, musimy zrobić rozeznanie, jakie systemy zabezpieczające zostały użyte w jej przypadku. W niektórych wypadkach sami producenci informują nas, jakiego systemu użyli. Można to także rozpoznać po specyficznych bibliotekach DLL ukrytych na dysku. Jest to zadanie trudne i żmudne. Zadanie rozpoznania zabezpieczenia mogą za nas wykonać specjalistyczne programy (dostępne w internecie). Do najpopularniejszych należą m.in.: ClonyXXL, YaPS oraz CD Protection Scout. Programy te dostarczają najwiarygodniejszych danych i są łatwe w obsłudze.

Aby rozpoznać zabezpieczenie przy pomocy programu ClonyXXL, trzeba włożyć płytę przeznaczoną do analizy i kliknąć przycisk SCAN CD. Po chwili otrzymujemy raport o wykrytych systemach. Dla pewności możemy użyć jeszcze innych narzędzi, np. YaPS.

Za pomocą wymienionych narzędzi bez trudu ustalimy typ zabezpieczenia chroniącego płytę. W praktyce niemal zawsze napotkamy na jedną z trzech technologii: SafeDisc 1, SafeDisc 2 lub SecuROM. Pierwsze dwie opracowała firma Macrovision, ostatnią - Sony. Idea wszystkich systemów polega na umieszczeniu na nośniku pewnych dodatkowych danych, które są odczytywane przez napędy CD, lecz nie zawsze mogą być zapisane na dysku CD-R przez nagrywarki.

Technika SecuROM wykorzystuje zapisywanie danych w subkanałach. Subkanały są obszarami umieszczone w blokach po 96 bajtów każdy. Na każdym dysku jest 8 takich bloków, oznaczonych kolejnymi literami alfabetu: P, Q, R, S, T, U, V, W.

System SecuROM wykorzystuje niedoskonałość nagrywarek. Podczas odczytu danych strumień bajtów dzielony jest na dwie części. Informacje pochodzące z właściwych sektorów kierowane są do układów detekcji i korekcji błędów. Bajty przypisane do subkanałów nie są poddawane tej analizie i zostają natychmiast wysłane do komputera. Choć informacje zawarte w subkanałach odtwarzane są bez trudu przez większość urządzeń CD (jest to konieczne, aby odtwarzacz wyświetlał np. czas trwania utworu), to w przypadku większości z nich podczas odczytu następuje utrata synchronizacji pomiędzy danymi należącymi do subkanałów a informacjami z właściwych sektorów. Wskutek tego nie jest możliwe precyzyjne ustalenie miejsca, z którego pochodzą określone bajty tworzące subkanał, a przez to - ponowne zapisanie ich w oryginalnym położeniu.

Firma Macrovision opracowała nieco inną metodę ochrony danych zapisanych na krążkach CD. Systemy tej firmy, czyli SafeDisc 1 i SafeDisc 2 tworzą w początkowym obszarze płyty około 10 000 błędnych sektorów. Czytnik CD po natrafieniu na taki właśnie błędny sektor rozpoczyna, mogący trwać bardzo długo, proces naprawiania. Szczególnie podczas procesu kopiowania płyty, błędne sektory mogą doprowadzić do „zawieszenia się” nagrywarki.

System SafeDisc 2 jest podobny do SafeDisc 1, aczkolwiek jest bardziej skomplikowany. Na zabezpieczoną płytkę naniesione zostają „słabe sektory”. Są to szeregi kilku lub kilkunastu następujących po sobie sektorów wypełnionych specjalnie dobraną, regularną sekwencją bitów (np. 11001100…). Skuteczność zabezpieczenia polega na wykorzystaniu specyficznych mechanizmów korekcji błędów. Ciąg bitów, zanim zostanie zapisany na nośniku, zostaje przekazany do modulatora EFM. Modulator ten wprowadza pomocnicze dane pomagające w bezbłędnym odtworzeniu danych ze zniszczonej płytki.

Mniej popularne systemy zabezpieczające to: Dummy Files, Laser Lock, Cactus Data Shield, Illegal TOC, Key2Audio, Libcrypt, SafeDisc, Tages. Illegal TOC modyfikuje informacje znajdujące się w tablicy zawartości płyty (TOC – Table of Contents). Dysk zabezpieczony tym systemem nie jest zgodny z ISO 9660. Tak zabezpieczone płyty zostają odrzucone przez programy do wypalania, jak Nero Burning ROM czy WinOnCD.

Do zabezpieczania płyt Audio używa się systemu Key2Audio. Według producenta, firmy Sony, niemożliwe jest przegranie tak zakodowanego dysku. W praktyce jednak wcale nie jest tak źle. Cały spryt systemu oparty jest na „niewidzialności” płyty przez większość napędów CD. Niektóre programy rozpoznają tak spreparowaną płytę jako jednosesyjną albo nie podają danych dysku, co uniemożliwia poprawne nagranie.

Płyty na PlayStation również są zabezpieczone, w tym wypadku użyto systemu Libcrypt. W zasadzie jego działanie jest podobne do SecuROM. Różnicą jest wykorzystanie 16 bitowego klucza, który znajduje się w subkanale. W subkanale są umieszczane dodatkowe dane, gdzie konsola PSX (nieprzerobiona) weryfikuje płytę CD. Aby wykonać kopię bezpieczeństwa, należy posiadać nagrywarkę obsługującą zapis subkanału 96 bajtowego i CD-ROM potrafiący odczytać ten subkanał.

Poniżej przedstawiamy tabelkę, jak ustawić poszczególne opcje w programie CloneCD, by skopiować płyty zabezpieczone najpopularniejszymi systemami:



Programy CloneCD i ClonyXXL w najnowszych wersjach znajdziecie w naszym dziale Pliki, katalog Użytki.


Redakcja serwisu PCLab.pl zastrzega, iż opisane metody nie mogą być użyte do nielegalnego kopiowania płyt CD. Pamiętajcie: za posiadanie nielegalnych kopii programów grozi Wam konfiskata sprzętu komputerowego, bardzo wysokie grzywny, a nawet odsiadka!