NVIDIA 3D Vision – nowy wymiar grafiki w grach?

Z przestrzennym obrazem miał styczność każdy, kto przynajmniej raz miał na nosie papierowe okulary z czerwoną i niebieską folią zamiast szkieł. Jest to jeden z najprostszych sposobów na uzyskanie stereoskopii. Rysowany obraz miał dwa „warianty” lekko przesunięte względem siebie, jeden czerwony, drugi niebieski. Po założeniu takich okularów wydawało się, że obraz „wychodzi” przed papier, na którym był narysowany. Metoda wręcz banalna, ale dzieciom potrafiła dostarczyć wiele zabawy.

Są też bardziej zaawansowane metody tworzenia wrażenia przestrzenności obrazu, z którymi mamy styczność na co dzień. Przykładem tego jest chociażby sieć kin IMAX, w których to można oglądać trójwymiarowe filmy po założeniu specjalnych okularów polaryzacyjnych.

Mimo że metod jest sporo, to wszystkie są oparte na tych samych podstawowych założeniach. Wszystkie próbują wykorzystać sposób, w jaki głębię otoczenia odbiera mózg. Przestrzenność otoczenia to w głównej mierze zasługa tego, że mamy dwoje oczu. Dzięki temu, że nasze oczy są od siebie oddalone, każde widzi przedmioty z trochę innej perspektywy. Mózg później to analizuje, w efekcie mamy poczucie głębi otoczenia i odległości, które gdy zamkniemy jedno oko, jest znacznie uboższe. Stereoskopia stara się to wykorzystać: dwa płaskie obrazy, lekko różniące się położeniem i perspektywą, są przedstawiane oddzielnie dla lewego i prawego oka. Założenia proste, ale skuteczne i wykorzystywane od lat.

Również producenci sprzętu komputerowego od dawna próbują stworzyć taki efekt w grach, tak aby można było bardziej wczuć się w akcję rozgrywającą się na ekranie. W roku 1999 firma ELSA mocno forsowała okulary o nazwie Revelator, które dodawała do swoich kart graficznych. I to naprawdę działało! Kto miał kartę ELSA, odpowiednie okulary i monitor z częstotliwością odświeżania ponad 100 Hz, ten mógł korzystać z efektów stereoskopowych.

Po produkcie ELS-y o stereoskopii w grach trochę ucichło... Aż do teraz. NVIDIA postanowiła wskrzesić pomysł i stworzyć kompletny „ekosystem” dla trójwymiarowych efektów w grach – dla każdego. I tak powstała technologia 3D Vision.

Głównym elementem systemu są okulary. Nie są to okulary polaryzacyjne, jakie znamy z IMAX-a, ale model działający na identycznej zasadzie jak stary produkt ELS-y. Lewy i prawy okular są przesłaniane naprzemiennie 60 razy na sekundę, przez co raz obraz dociera tylko do prawego oka, a następnym razem tylko do lewego. Sterownik ekranu wysyła do monitora dwie klatki, które są względem siebie lekko przesunięte oraz mają odpowiednio zmienioną perspektywę, osobną dla danego oka. Dzięki odpowiedniej synchronizacji tego, co jest wyświetlane na ekranie, z mechanizmem zasłaniającym w okularach każde z oczu widzi inną klatkę, a dzięki temu, że przełączenia są bardzo szybkie, powstaje ładny efekt głębi. Cel osiągnięty – oczy i mózg oszukane!

Przez długi czas technologia nie mogła być rozwijana ze względu na ograniczenia monitorów LCD. Po pierwsze, miały zbyt małą częstotliwość odświeżania (tylko 60 Hz), aby zapewnić stabilny obraz. Po drugie, do niedawna miały zbyt długi czas reakcji, przez co obrazy mogłyby się na siebie nakładać, bo nie byłoby możliwe idealne odseparowanie klatek przeznaczonych dla oddzielnych oczu. Te ograniczenia w końcu zniknęły, więc nadszedł czas, aby spróbować wskrzesić stereoskopię przeznaczoną dla graczy.

Należy jeszcze wspomnieć o tym, że 3D Vision działa nie tylko z odpowiednimi monitorami LCD, ale również z niektórymi telewizorami LCD DLP oraz specjalnymi projektorami (niestety, na razie dostępny jest tylko jeden model). Trzeba przyznać, że obraz z projektora połączony z efektami 3D wygląda wręcz zachwycająco i powoduje mimowolne ciche „łał”.