Razer Mamba – rywal dla Logitecha G7

Pierwsze spojrzenie

Razer Mamba na pierwszy rzut oka wygląda identycznie jak model DeathAdder. Następne spojrzenie na obie myszy tylko utwierdza w przekonaniu, że w obu modelach wykorzystano praktycznie ten sam kształt obudowy. DeathAdder okazał się hitem na rynku (co zresztą przewidywaliśmy w swojej recenzji) – gracze bardzo polubili tę konstrukcję. Dziś można ją kupić już za niewiele ponad 120 złotych, a jest to nadal jedna z najlepszych myszy dla graczy. Nie dziwi więc to, że Razer nie zdecydował się na eksperymentowanie z kształtem obudowy, tylko pozostał przy sprawdzonej „skorupce”. Logitech przez wiele lat eksploatował wyjątkowo udany kształt myszy Logitech MX700 (tę samą obudowę otrzymało aż sześć innych modeli: MX500, MX510, MX518, MX900, G5 i G7), a w swoim najnowszym gryzoniu, modelu Logitech G9, zmienił konstrukcję na tyle, że nie każdemu przypadła ona do gustu.

Razer Mamba przy pierwszym kontakcie niczym nie zaskakuje. Różnice zaczynamy dostrzegać dopiero w szczegółach.

Wrażenie robi samo opakowanie, w którym sprzedawana jest myszka. W plastikowym, przezroczystym pudełku mysz wyeksponowano prawie jak drogocenną kolię z diamentami u jubilera. To sygnał od producenta, że otrzymujemy produkt nieprzeciętny, elitarny. Ale to dopiero początek.

W spodniej części pudełka umieszczono eleganckie wysuwane szufladki. W każdej z nich znalazły się dodatkowe akcesoria: podstawka pod mysz (pełniąca także rolę odbiornika i ładowarki), akumulator, a nawet kabel USB. Już przy rozpakowywaniu poszczególnych elementów czujemy się potraktowani przez Razera, jakbyśmy byli dla producenta naprawdę wyjątkowi.

Zabawę z Mambą należy oczywiście rozpocząć od instalacji akumulatora (litowo-polimerowy o pojemności 800 mAh), podłączenia podstawki kablem USB do komputera i osadzenia myszy na podstawce na przynajmniej trzy godziny – producent informuje, że tyle czasu potrzeba, by podładować akumulator za pierwszym razem. Po trzech godzinach możemy rozpocząć zabawę. Według producenta akumulator wystarczy na 14 do 70 godzin, zależnie od stopnia wykorzystania myszy (14 godzin intensywnego grania lub 70 godzin gapienia się w komórki Excela ;-)). 14 godzin to dłużej niż w przypadku Logitecha G7, którego akumulator rozładowuje się już po około ośmiu godzinach. Jednak w odróżnieniu od G7 Mambę wyposażono w pojedynczy akumulator, dlatego najlepiej po prostu umieszczać mysz w podstawce na noc, aby nie martwić się o to, że akumulator rozładuje się podczas grania.

Kładziemy mysz na podkładce. Poruszona, rozświetla rolkę dwoma niebieskimi pierścieniami. W przedniej części, w pobliżu kciuka, umieszczono trzy diody, które sygnalizują stopień naładowania akumulatora oraz ustawioną rozdzielczość. Po kilku chwilach, gdy mysz leży nieużywana, podświetlone rolki i diody LED gasną. Gryzoń przechodzi do trybu „czuwania”, z którego jednak wybudza się natychmiast po poruszeniu (wybudzanie z trybu czuwania w przypadku wielu myszy bezprzewodowych trwa sekundę – dwie, a czasem trzeba nawet kliknąć lewy przycisk, by obudzić mysz).

Gdy na Mambie kładziemy dłoń, pod kciukiem oraz palcami serdecznym i małym od razu wyczuwamy gumowe okładziny. To nowość w porównaniu z DeathAdderem. Przypomnijmy, że zwracaliśmy uwagę na śliskie boki w DeathAdderze. Widocznie podobnych głosów niezadowolenia było więcej, skoro inżynierowie Razera posłuchali krytyki i umieścili w newralgicznych punktach gumowe „podkładki”.

Inna różnica to obecność dwóch dodatkowych przycisków, które wydzielono z lewego. Domyślnie służą one do regulacji rozdzielczości. Niestety, zbyt „dobrze” skomponowano je z głównym, i ciężko wyczuć, czy palec leży jeszcze na nim czy już na tych dwóch wydzielonych. Ich umiejscowienie miało zapewne ułatwić szybką zmianę rozdzielczości, jednak podczas testów za każdym razem musieliśmy rzucać okiem na myszkę, czy dobrze umieściliśmy palec.

Poza tym Mamba podczas używania praktycznie nie różni się od DeathAddera. Tyle że jest myszą bezprzewodową – komunikuje się z odbiornikiem, wykorzystując fale radiowe.