Porównanie jakości obrazu w grach – ATI kontra NVIDIA

W końcu nadszedł czas na podsumowanie. Gratulujemy wszystkim, którym udało się dotrwać do tego momentu.

Na początek powiemy o czymś, co najczęściej przewijało się w naszych badaniach: NVIDIA stosuje standardowo bardziej agresywne optymalizacje mechanizmów filtrowania tekstur niż AMD. W większości przypadków, gdy używane było filtrowanie trzyliniowe albo dwu- lub czterokrotne filtrowanie anizotropowe, Radeony wyświetlały ładniejsze i przefiltrowane tekstury. Czasem różnice były mniejsze, czasem znaczące (jak w grze Fallout 3). Nie ma jednak co rozpalać stosów i zbierać ludzi na wycieczkę do Santa Clara z pochodniami i cegłami, bo po włączeniu ośmio- albo 16-krotnego filtrowania różnice się zacierały lub nawet znikały całkowicie. Pozostawia to jednak lekki niesmak i wrażenie, że jest się robionym w konia. Oczywiście, nie ma co przesadzać i nadinterpretować, bo po wyłączeniu optymalizacji w sterownikach obrazowi z kart obu firm nie można było nic zarzucić i ciężko było dopatrzyć się różnic. Nic w tym dziwnego, skoro techniki, z których korzystają obaj producenci w celu filtrowania tekstur, są bardzo podobne i w obu przypadkach filtrowanie jest niezależne od kąta. Widać więc, że mimo wszystko osoby szukające maksymalnej jakości filtrowania tekstur powinny wybrać kartę producenta... który ma wydajniejszy sprzęt za niższą cenę. Z tym że w przypadku GeForce'ów należy pamiętać o zmianie jednej opcji w panelu sterowników, aby naprawdę zadowalający efekt uzyskiwać za każdym razem.

Poza tym nie natknęliśmy się na poważniejsze niedociągnięcia, a jedynie drobne „wpadki”. Największa z nich zdarzyła się AMD w Call of Juarez w trybie DirectX 10: zauważyliśmy poważne problemy z renderowaniem trawy. Jeśli chodzi o Radeony, można by się przyczepić także do wyglądu drzew w Enemy Territory, a w przypadku GeForce'ów – do siatki na drzewach w Call of Juarez i Fallout 3 oraz wyglądu klimatyzatorów w GTA 4. Są to jednak problemy małego kalibru.

Bardzo podobna była jakość podstawowego wygładzania krawędzi. Również to nie powinno nikogo dziwić – multisampling jest implementowany w bardzo podobny sposób. Metody różnią się od siebie jedynie kątem obrócenia siatki w trybach dwu- i czterokrotnym oraz rozłożeniem próbek w trybie ośmiokrotnym. Są to bardzo drobne różnice, które powodują, że jedne krawędzie wyglądają lepiej na kartach NVIDI-i, a inne – na kartach ATI, ale ogólne wrażenie jest bardzo zbliżone.

Obaj producenci zapewniają różne rozszerzenia techniki wygładzania krawędzi: NVIDIA – tryby z wykorzystaniem próbek pokrycia (Coverage Sample Anti-aliasing), ATI – dodatkowe filtry (Custom Filter Anti-aliasing). Obie propozycje są na swój sposób kontrowersyjne. Filtry namiotowe ATI radzą sobie świetnie nie tylko z wygładzaniem krawędzi, ale także z rozmywaniem obrazu. To może się podobać, ale wcale nie musi. W niektórych grach można z nich skorzystać, a w niektórych jest to bezcelowe, a nawet potrafi całkowicie zepsuć obraz (jak w Far Cry 2 w trybie DirectX 10). Wszystko zależy od preferencji gracza. Rozwiązanie NVIDI-i budzi kontrowersje głównie ze względu na nazewnictwo. NVIDIA nazwała swoje tryby CSAA w sposób sugerujący, że mogą one zastąpić zwykłe tryby multisamplingu. Okazało się, że wcale tak nie jest. Jakość wygładzania krawędzi w trybach oznaczonych jako 8x i 16x mieści się pomiędzy cztero- a ośmiokrotnym multisamplingiem – widać lekką poprawę w stosunku do trybu bazowego, ale obiecywanych cudów nie widać. Na deser zostawiliśmy sobie tryby wykrywania brzegów (ang. Edge Detect) oraz tryb 16xQ. Oba zapewniają naprawdę świetną jakość wygładzania krawędzi i każdy, kto ma mocną kartę graficzną jednego lub drugiego producenta i szuka jak najgładszych krawędzi w grach, będzie zadowolony.

Są też rzeczy, których obie firmy mogą się od siebie nauczyć. ATI – jak zrobić panel sterowników i dodawać do nich nowe funkcje. Po włączeniu panelu konkurenta możemy zmienić i ustawić dużo więcej, przykładem możliwość wymuszenia braku filtrowania anizotropowego, więcej gier, w których można wymusić wygładzanie krawędzi, (np. S.T.A.L.K.E.R.: Cień Czarnobyla, S.T.A.L.K.E.R.: Czyste Niebo i BioShock w trybie DX9), i ostatnio dodana funkcja Ambient Occlusion. AMD twierdzi, że o to wszystko powinni troszczyć się twórcy gier (no i w sumie ma rację), ale NVIDIA jakoś mogła to zrobić.

NVIDIA zaś mogłaby nauczyć się oddzielania od siebie specjalistów PR od twórców sterowników. Kombinacje z nazewnictwem trybów wygładzania krawędzi i agresywne optymalizacje filtrowania tekstur mogą niedoświadczonego użytkownika wprowadzić w błąd.