Gry a wiele monitorów

Wrażenia z gry

W sumie kilka osób z redakcji zagrało w ponad 20 gier. Za każdym razem wrażenia były pozytywne. W większości przypadków na dwóch dodatkowych monitorach widzimy znacznie więcej rzeczy po bokach dzięki zwiększonemu polu widzenia, co często się przydaje (czasami trzeba trochę wyregulować to pole, aby dostosować obraz do swoich upodobań).

Najmniejsze wrażenie robi to w grach strategicznych. Owszem, obszar, który możemy obserwować, jest większy, ale pewnie i tak każdy ustawi kamerę w ten sposób, aby główna część akcji rozgrywała się na środkowym ekranie.

Znacznie lepiej wygląda to w przypadku gier FPP i TPP. Szczególnie w tych pierwszych znacznie trudniej zaskoczyć grającego. Na przykład można cały czas obserwować kątem oka korytarze na lewo i prawo, gdy się kampi... to znaczy gdy się stoi na strategicznej pozycji, co może się przyczynić do poprawienia współczynnika KDR (ang. kill-death ratio).

Największe wrażenie na wszystkich zrobiło to, jak na trzech monitorach wyglądają GRID oraz H.A.W.X.. Wrażenia w GRID-dzie są tak wspaniałe, że nawet najwięksi przeciwnicy kamery umieszczonej za kierownicą z przyjemnością grali w ten sposób i nie chcieli słyszeć o kamerze za autem. Dzięki TripleHeadowi niesamowicie rosną też emocje w czasie jazdy, bo można się znacznie lepiej wczuć w atmosferę gry i poczuć, jakby faktycznie siedziało się za kółkiem. Podobnie było w H.A.W.X.. Widok z kokpitu samolotu wygląda świetnie. Na bocznych ekranach widzimy fragmenty owiewki, które na dodatek wyglądają, jakby były lekko zabrudzone. Świat przemyka po bokach, co potęguje wrażenie prędkości i ogólnie poprawia doznania.

Z TH2G najbardziej zadowoleni będą właśnie fani wszelkiego rodzaju symulatorów, bo dzięki trzem monitorom widać znacznie większą część kokpitu. Nie znaczy to jednak, że inni nie będą zadowoleni. Co prawda w grach FPP efekty nie są aż tak spektakularne i początkowo ma się wrażenie, że dodatkowe monitory są trochę zbędne, ale wystarczy wrócić na chwilę do pojedynczego, aby docenić to, co oferuje Matrox. Nawet w grach FPS, w których większość akcji dzieje się na środkowym monitorze, w RTS-ach albo jakichś przygodach Koziołka Matołka dzięki Surround Gaming odczucia gracza zostaną spotęgowane. Gdy siedzi się przed trzema 24-calowymi panelami, powierzchnia ekranów jest tak duża, że niemal wypełnia pole widzenia, a to po prostu zawsze robi piorunujące wrażenie, pozwala lepiej wczuć się w grę. Po kilku dniach grania na trzech monitorach powrót do jednego jest bardzo bolesny.

Musimy jednak pohamować trochę swoje zachwyty i napisać o pewnych problemach, na które się natknęliśmy. Podstawowym jest to, że nie wszystkie gry są w pełni kompatybilne z tym rozwiązaniem. Mimo starań Matroksa czasem jesteśmy ograniczeni do jednego monitora ze względu na brak możliwości ustawienia odpowiedniej rozdzielczości albo dlatego, że obraz z jednego monitora jest rozciągany na trzy. Zdarzają się też drobne przekłamania graficzne. Na przykład w nowym Riddicku, gdy skradamy się w rurach, na bocznych monitorach można podglądać, co się dzieje na zewnątrz. Nie zawsze też działają przerywniki filmowe w grach. Na przykład w Wiedźminie oglądanie przerywników jest niemożliwe, bo obraz „wyjeżdża” poza ekran.

Mimo to takie drobne uchybienia nie zdołały zmienić ogólnie dobrego wrażenia.