Platforma Testowa Zasilaczy już w redakcji PCLab.pl

Zakończenie, czyli słowo od konstruktora

Tylko ten, kto cokolwiek zaprojektował i następnie wykonał, wie, że po jest się o wiele mądrzejszym niż przed. Trudno jest przewidzieć wszystkie problemy, jakie się pojawią w trakcie realizacji – zarówno projektowe, jak i wykonawcze.

Wprawdzie PTZ działa sprawnie i dużo mówi o badanym zasilaczu, ale wciąż jest tylko prototypem i nie umożliwia automatycznego pomiaru wszystkich parametrów elektrycznych charakteryzujących zasilacz. Jest to efektem kilku kompromisów, w tym ograniczeń finansowych. Brakujące parametry (np. współczynnik sprawności) można jednak bez problemu zmierzyć, używając uniwersalnego miernika prądu i napięcia. Uważamy jednak, że dla użytkownika zasilacza o wiele istotniejsza jest informacja o stabilności napięcia i poziomie tętnień na danej linii zasilającej niż jego globalna sprawność, która i tak jest, z definicji, dość wysoka. Podobnie jest z określeniem parametrów zasilacza przy obciążeniu impulsowym, co przewiduje norma ATX. Teoretycznie układ elektroniczny PTZ umożliwia  wykonanie stosownych pomiarów. Gorzej jest z interpretacją wyników, ponieważ bez oscyloskopu, najlepiej wbudowanego w PTZ, problem jest praktycznie nie do rozwiązania. Uśrednianie wartości mierzonych przy obciążeniu impulsowym jest bez sensu, ponieważ nie daje prawdziwego obrazu sytuacji. I znowu zdecydował budżet oraz porównanie uzyskanych możliwości ze stopniem skomplikowania całego urządzenia. Odpuściliśmy. Może w wersji 2.0?

Z punktu widzenia mechaniki kłopotów nie było dużo, choć były uciążliwe. Pierwszy z nich to znalezienie wykonawcy nietypowego bloku wodnego, chociaż kupienie odpowiedniego miedzianego pręta też nie było bezproblemowe. Wydawałoby się, że nie powinno być z tym wszystkim większych trudności, ale albo park maszynowy rzemieślnika był zbyt ubogi, albo zaśpiewał on cenę jak z Księżyca. Wreszcie udało się znaleźć materiał i wiarygodnego wykonawcę za akceptowalną, chociaż i tak dosyć wysoką cenę. Niestety, nie było lepszej oferty. Z drugim, poważniejszym problemem borykaliśmy się właściwie na własne życzenie. Nasza obudowa obiecywała profesjonalny wygląd urządzenia, oczywiście po jej renowacji i adaptacji. Ale nie tu tkwił problem! W trakcie opracowywania założeń zupełnie nam umknęło to, że systemy chłodzenia wodą wymagają określonego rozmieszczenia elementów składowych w płaszczyźnie pionowej. Jednak o wiele więcej problemów przysporzyła nam elektronika i oprogramowanie.

Budując prototyp jakiegoś urządzenia, zwykle dochodzi się do punktu w którym należy się zastanowić nad sensem kontynuowania pracy. Po prostu czasami, opierając się na zdobytej wiedzy i doświadczeniu, lepiej zacząć budowę urządzenia od nowa. My też mieliśmy taki punkt krytyczny. Jednak nie mogliśmy sobie pozwolić na ten luksus: wygenerowałoby to za duże koszty, nie wspominając o czasie, który ciągle nas poganiał. Podczas pracy nad elektroniką PTZ co chwila pojawiały się jakieś nowe problemy. Wystarczy wspomnieć nieliniowe skalowanie się źródeł prądowych, problemy z wewnętrznym zasilaczem i wadliwe działanie linii zasilających +12 V. Kosztowało nas to sporo pracy i nerwów, jednak ostatecznie udało się znaleźć przyczyny kłopotów i ukończyć projekt.

PTZ można wykorzystać na dwa sposoby: albo do przedstawienia w tabelach uzyskanych wyników, które będą zrozumiałe jedynie dla nieźle zaawansowanych w elektronice Czytelników, nawet jeżeli zostaną fachowo skomentowane, albo do stworzenia bazy danych kilkudziesięciu przetestowanych zasilaczy, podzielonych na kategorie, według ich mocy nominalnej. Kolejność w rankingu zasilaczy może wyznaczać zaproponowany przez nas w artykule system klasyfikacji punktowej, identyczny dla każdej kategorii. Jest on oparty wyłącznie na wynikach uzyskanych w teście, ponieważ kryterium parametrów elektrycznych wydaje się nam bezdyskusyjnie najważniejsze. Co wybierze każdy rozsądny użytkownik: topornie wyglądający zasilacz o świetnych parametrach elektrycznych czy śliczne badziewie o parametrach niespełniających normy ATX?

Niewątpliwie ranking powinien również uwzględniać inne kryteria, takie jak: okres gwarancji, cena, rodzaj i liczba złączy, długość kabli i sposób ich łączenia z zasilaczem, głośność, estetyka. Wtedy o wyborze jednego z dwóch zasilaczy o identycznych parametrach elektrycznych (czyli takiej samej liczbie punktów) mogą decydować właśnie dodatkowe kryteria. Liczymy na dyskusję i propozycje.  Dodatkową zaletą takiej bazy byłaby jej ponadczasowość, gdyż może ona być ciągle uzupełniana, w miarę pojawiania się nowych konstrukcji. Co prawda ceny nie będą w takim rankingu aktualne, ale to jest już zupełnie inne zagadnienie, zresztą ekipa PCLab.pl ma tu pewien pomysł :)