DirectX 11 – pierwsze informacje

Hull i domain shader

Następną istotną nowością są wspomniane zmiany w potoku renderingu. W DirectX 11 wprowadzone zostały trzy nowe, sprzętowo realizowane etapy: hull shader, moduł odpowiedzialny za teselację (teselator) oraz domain shader. Pierwszy, hull shader, przekształca dane wejściowe w taki sposób, że są one traktowane następnie jako siatka powiązanych ze sobą danych wejściowych o różnych częstotliwościach (ang. control mesh frequency). Innymi słowy, ta transformacja zmienia jedną reprezentację powierzchni na drugą, np. z powierzchni opisanej czterowymiarową siatką punktów Catmulla-Clarka na reprezentację opisaną powierzchniami Beziera (ang. Bezier patch) – takie operacje wykonywał dotychczas np. program Blender. Operacja taka pozwala w znacznie bardziej naturalny (realistyczny) sposób przedstawić przedmioty o gładkich, obłych kształtach (tzw. naturalnie gładkie).

Z kolei teselator pozwala na automatyczne – po podaniu odpowiednich wartości – podzielenie danej bryły bądź jej fragmentu (może to być też, rzecz jasna, postać) na mniejszą lub większą liczbę trójkątów. Z im większej liczby trójkątów składa się dany obiekt, tym lepiej jest on odwzorowany. Domain Shader używany jest tylko raz dla każdego generowanego wierzchołka i ustala on dziedzinę argumentów wejściowych dla obliczeń powierzchni parametrycznych.

Rysunek 3. Nowe elementy w strumieniu graficznym

Rysunki: 4., 5. i 6. Działanie teselatora

Rysunek 7. Teselator

Rysunek 8. Domain Shader

Rysunek 9. Potok przetwarzania powierzchni brył

Rysunek 10. Authoring pipeline