Larrabee – grafika według Intela

Larrabee jest również bardzo dobrym przykładem odzwierciedlającym dwa trendy w rozwoju procesorów i kart graficznych, które wyraźnie widać w najnowszych konstrukcjach CPU i GPU – wykorzystanie wielordzeniowości oraz dążenie do jak największej uniwersalności układów przy zachowaniu sporej szybkości obliczeń dzięki zawarciu w układach specjalizowanych takich jednostek, jak moduły MMX czy SSE.

Przyglądając się kartom graficznym i procesorom pod tym właśnie kątem, łatwo zauważyć, że zarówno karty graficzne, jak i procesory to jednostki wielordzeniowe mogące wykonywać jednocześnie po kilka wątków. Oba rodzaje układów to przecież konstrukcje wielordzeniowe zawierające wiele niezależnych jednostek wykonawczych.

Drugi trend dotyczy bardziej kart graficznych. Do niedawna były to wyłącznie specjalizowane układy przystosowane do generowania grafiki 3D. Jednak pojawienie się jednostek cieniowania wierzchołków (ang. vertex shader) i pikseli (ang. pixel shader) sprawiło, że w coraz większym stopniu stały się one programowalne, a więc zbliżyły się do procesorów. Następnym krokiem na drodze do elastyczności ich działania stało się połączenie jednostek cieniowania pikseli i wierzchołków w uniwersalne jednostki zunifikowane. To one mogą wykonywać obliczenia zbliżone do tych realizowanych przez CPU.