Crysis - rewolucja, a może déjà vu?

Grafika i dźwiek

Grafika w Crysis to prawdziwa poezja. Tutaj twórcy dali popis swoich możliwości. Wiekszość czasu (ukończenie Crysis w trybie pojedynczego gracza zajęło mi kilkanaście godzin) spędzamy na otwartych przestrzeniach, gdy biegamy po wyspie. Bujna roślinność, z którą możemy wejść w interakcję (gdy przebiegamy przez krzaczka, poruszamy jego gałązkami; z karabinu możemy ścinać drzewa - ale tylko palmowe), rewelacyjne tekstury czy wreszcie wystające kamyki na ziemi (uzyskane dzięki mapowaniu przemieszczeń) robią niesamowite wrażenie. Ale to dopiero początek graficznych wodotrysków, bo graficzny silnik Crysis (CryEngine2) dał grafikom potężne możliwości. Akcja gry dzieje się za dnia, jak i w nocy. Przy prażącym słońcu, jak i w deszczu, przy zachmurzonym niebie. Zieloną, tropikalną planetę po pewnym czasie grania skuwa lód, a temperatura spada do minus stu stopni poniżej zera. Gdy biegamy po śniegu, który chrupie nam pod nogami, widzimy padające śnieżne płatki i słyszymy sugestywny powiew wiatru, naprawdę możemy dostać gęsiej skórki. To trzeba naprawdę zobaczyć, chociaż na początek można obejrzeć screeny czy filmy z Crysis (ktoś ich jeszcze nie widział?).

Na najwyższym poziomie stoi też oprawa dźwiękowa gry, chociaż zastrzeżenia można mieć do anglojęzycznych Koreańczyków (którzy - podobnie jak w Far Cry - wykrzykują "I think I heard something!" czy "I lost him!"). Co ciekawe, przestawienie poziomu trudności w grze na najwyższy (Delta) skutkuje tym, że Koreańczycy przestają mówić po angielsku i porozumiewają się ze sobą już wyłącznie w swoim narzeczu. Także muzyka współgra z klimatem gry (zwłaszcza gdy zwiedzamy statek obcych), chociaż bardziej podobały się nam egzotyczne rytmy z Far Cry (zwłaszcza utwór na napisach końcowych ;)).