Crysis - rewolucja, a może déjà vu?

Crysis kontra Far Cry - podobieństwa i różnice

Nie chcemy zdradzać Wam zbyt wiele detali, by nie odebrać przyjemności z grania, jednak sama fabuła Crysis jest raczej banalna i nawet po części przypomina Far Cry. Zamiast mutantów mamy obcych poruszających sie pojazdami przypominającymi Strażników z Matrixa. Zamiast doktora Kriegera mamy koreańskiego generała Kyonga, który chce rozbity statek obcych wykorzystać do zawładnięcia nad światem (cel doktora Kriegera był zresztą taki sam). Akcja obu gier dzieje się na tropikalnej wyspie, porośniętej bujną roślinnością. W obu tytułach poznajemy odważna niewiastę, która towarzyszyć nam będzie aż do ukończenia gry. Słowem - przy Crysis odnosimy wrażenie déja vu - zupełnie jakbyśmy grali w "Far Cry 2.0" (lub "Far Cry 2007", jak kto woli).

A jednak są pewne detale, które bardzo odróżniają oba tytuły. Bohaterem Far Cry był umięśniony co prawda, ale całkowicie pokojowo nastawiony (przynajmniej początkowo) Jack Carver. W Crysis wcielamy się w rolę wyszkolonego komandosa. Carver biega po wyspie w hawajskiej koszuli w czerwone kwiatki, bohater Crysis - Jake Dunn (pseudonim Nomad) ma na sobie supernowoczesny nanoskafander.

Zatrzymajmy się na chwilę przy nanoskafandrze, bo to najbardziej charakterystyczny element Crysis. Skafander przylega do naszego ciała i chroni je podobnie, jak ubiór Gordona Freemana z Half-Life. Odmiennie jednak od Half-Life, nanoskafander obejmuje także specjalny hełm, na okularach którego wyświetlane są informacje z komputera z zainstalowanego w skafandrze.

Unikalną cechą nanoskafandra jest umiejętność poprawy naszych fizycznych umiejętności. Możemy zatem wzmocnić nasze mięśnie, tak by ciosem pięścią burzyć ściany bardziej wątłych budynków, unosić ciężary, skakać na wysokość kilku metrów (to bardzo przydatne!), pewniej trzymać broń w dłoniach (zwłaszcza snajperkę) czy wreszcie miotać wrogami. Możemy też biegać z szybkością samochodu - ale tylko przez kilka sekund, po których wyczerpuje się energia nanoskafandra i musimy chwilę odczekać na jej regenerację. Nanoskafander pełni też rolę pancerza, ale w razie potrzeby może spowodować, iż staniemy się niewidzialni. Wymienionych cech nie można niestety łączyć, do wyboru mamy tylko jedną, ale przez całą grę zależnie od potrzeb na pewno wykorzystamy wszystkie.

Nanoskafander to jedna z innowacji w Crysis. Druga to możliwość modyfikacji broni. I tak, zależnie od potrzeb możemy instalować na broni latarkę, tłumik, wyrzutnik granatów czy całą gamę różnych celowinków (laserowy, przeziernikowy, optyczny). Modyfikacja broni jest bardzo istotna, bo przykładowo tłumik umożliwi nam ciche pozbycie się wrogów, ale za to zmniejsza zasięg i siłę strzału, więc jest przydatny tylko przy mniejszych dystansach. Celownik laserowy umożliwia precyzyjne celowanie, ale zdradza wrogom naszą pozycję. Celownik optyczny świetnie się sprawdzi gdy nie mamy pod ręką karabinu snajperskiego, jednak jest zupełnie bezużyteczny przy bezpośrednim starciu, gdzie najbardziej pomocny będzie celownik przeziernikowy. Wreszcie, raz czy dwa przyda się możliwość zamocowania do lufy latarki, chociaż wolimy wbudowany w nanoskafander noktowizor.

Twórcy Crysis nieco inaczej podeszli do zbierania broni - nie wystarczy przejść po karabinie, by go podnieść lub zabrać z niego naboje. Trzeba się przy nim zatrzymać i go podnieść (klawisz F). Podobnie z magazynkami z amunicją. Odrobinę utrudnia to zbieranie broni, zwłaszcza gdy nie zauważymy jej leżącej gdzieś w trawie. Zwiększa się za to realizm gry.

Zupełnie inaczej ma się też kwestia zdrowia i pancerza. Pancerz mamy domyślnie zawsze na sobie (w roli nanoskafandra), więc odpada konieczność zbierania "kamizelek". Uszkodzony pancerz automatycznie się regeneruje - wystarczy tylko chwilę odczekać, najlepiej w spokojnym miejscu, gdzie nie jesteśmy narażeni na ostrzał. I podobnie jest ze zdrowiem - gdy obrywamy, poziom naszego zdrowia się obniża, ale po kilku chwilach się regeneruje. Koniec z nerwowym szukaniem apteczek, zwłaszcza gdy nasze zdrowie jest już bliskie zeru i wiemy, iż jeden pocisk zakończy nasz żywot. Niewątpliwie taka modyfikacje mocno ułatwia grę.

W Crysis dano nam także możliwość podnoszenia przedmiotów i ciskania nimi. Do rąk chwycić możemy niemal wszystkie przedmioty o rozsądnych rozmiarach, jak butelki, kamienie, patyki, beczki, zbiorniki z paliwem, kosze na śmieci i tym podobne. W przeciwieństwie jednak do Half-Life 2, gdzie przenoszenie przedmiotów przy pomocy Gravity Guna było miejscami niezbędne do posuwania się w grze, w Crysis to tylko dodatek. Jeśli nie chcemy, możemy przejść całą grę i ani razu nic nie chwycić do rąk.

Możliwość ciskania przedmiotami można wykorzystać do unieszkodliwiania przeciwników. Należy uaktywnić w skafandrze tryb "maksymalna siła" i rzucić we wrogów na przykład dużym pojemnikiem na śmieci. Co więcej - ciskać można nawet samymi... Koreańczykami.

W Far Cry praktycznie całą grę przechodziliśmy samotnie - z wyjątkiem krótkich momentów, gdy pomagała nam Valerie. W Crysis w pewnym momencie pomagać nam będzie wojsko USA, chociaż obecność sprzymierzonych żołnierzy odczujemy raczej tylko jako element "dekoracyjny", bo kluczowych wrogów pokonać będziemy musieli sami. Podobnie zresztą było w Half-Life 2.

Przeciwnicy w Crysis cechują się naprawdę wysoką inteligencją (jak na byty sterowane przez komputer). Chowają się przed nami za drzewami, pojazdami czy kamieniami, potrafią działać zespołowo, a gdy sami się schowamy za drzewem, potrafią nas skutecznie wykurzyć granatem. A.I. w Crysis to kolejny krok do przodu i tak już wysokiej inteligencji wrogów znanych nam z Far Cry.

W nowej grze Crytek bardzo duży nacisk położono także na model fizyczny i model zniszczeń. Zniszczyć możemy niektóre budynki (zbite z desek czy z blachy), a serią z karabinu zetniemy drzewa. Postaci i przedmioty w grze poruszają się bardzo realistycznie, a działają na nie takie same siły, jak w rzeczywistości. Najlepiej to zobaczyć w ruchu (przynajmniej na filmie), żeby się o tym przekonać.

Crysis to gra liniowa. Podążamy tam, gdzie wskazuje nam strzałka na mapie - identycznie jak w Far Cry. Oczywiście z racji biegania po wyspie nie musimy trzymać się konkretnej drogi, ale w końcu i tak trafimy tam, gdzie zaprowadzi nas fabuła gry. Czy to źle? Raczej nie, bo przecież nikt z nas nie zamierza ganiać po wyspie bez końca i bez celu.