Portal - kopciuszek, który okazał się być księżniczką

Poczucie swojskości wzmaga w pewnym stopniu oprawa graficzna i muzyczna. Grafika jest w Portalu bardzo stonowana, prawie monochromatyczna. Budzi skojarzenia - i jak się okazuje całkiem uprawnione - z Black Mesą z Half-Life 1. Wraz z postępem gry przed graczem ukazuje się obraz trochę jak z „Ubika" Philipa K. Dicka - kiedy spod sterylnej czystości pomieszczeń zaczyna wyłuszczać się druga warstwa rzeczywistości. Bardzo interesujący zabieg, tym bardziej, iż to, co wyłania się spod białej warstwy niezrozumienia, zbliża nas bardziej do estetyki Half-Life 2 (i ponownie, jak się okaże, podejrzenia owe są całkiem uprawnione...). Portal na poziomie graficznym wiąże ze sobą dwie estetyki: Half-Life i Half-Life 2. Rzecz może wydać się banalna, ale jest kolejnym przyczynkiem do doskonałości Portalu. Portal musiał być sterylny graficznie, aby nie rozpraszać gracza. I jednocześnie wykorzystano ubogość scenografii do aluzyjnego zanurzenia jej w całej kosmografii Half-Life.

Szczególną rolę w Portalu wypada przyznać warstwie dźwiękowej. O aktorskiej doskonałości lektorki odtwarzającej GLaDOS wypowiem się szerzej nieco dalej. W tym miejscu wspomnę o warstwie muzycznej. Muzyka autorstwa Jonathana Coultona towarzyszy nam non-stop. Podskórnie, mocno podkreślając nieprawdopodobny klimat Portalu. Muzyka w całości współgrająca z klimatem gry nie często pojawia się we współczesnych grach. A kiedyś była to praktycznie norma. Trudno sobie wyobrazić takie gry jak Deus Ex, Unreal, Anachronox czy Fallout właśnie bez ścieżki dźwiękowej. Portal chlubnie nawiązuje do tej tradycji. Tradycji muzyki współtworzącej klimat, emocje, barwy gry na równi z grafiką i scenariuszem.

Portal, gdyby poprzestał na samym elemencie logiczno-zręcznościowym, nawet najbardziej perfidnie wymyślonym i doskonale wykonanym, nie zwróciłby na siebie aż takiej uwagi. Aby oswoić graczy z ideą portali, oparto fabułę gry na elemencie testu. Co dało potężny efekt zawiązania, zanurzenia się. Siła, moc, perswazja Portalu leży w równoległości tego, o czym opowiada fabuła z tym, przez co przechodzi gracz. Portale są czymś nowym zarówno dla gracza, jak i dla fikcyjnej postaci z gry, zatem doznania gracza są bardzo bliskie rzeczywistym przeżyciom fikcyjnego bohatera jako obiektu testowego. Mając tak silne powiązanie gracza ze światem gry konsekwentnie je wykorzystano, wbudowując jego postać w wielce frasujące element fabuły. Fabuły, która spójnie i kompletnie dopasowuje wiele różnych składników gry.