Elektrotechnika - to nie takie trudne! (część 1)

To chyba oczywiste, że dopiero opanowanie w podstawowym zakresie elektrotechniki otwiera drzwi z napisem: Elektronika. A za nimi cały współczesny świat, z tysiącami przeróżnych elektronicznych produktów! Ale wróćmy do meritum. Mnie wbijano „elektrę" do głowy (skutecznie) przez pięć lat w Technikum Energetycznym w Krakowie. Szkoła ta swego czasu zwana była Akademią Loretańską - od nazwy ulicy, przy której mieści się do dzisiaj. I nie bez powodu. Poziom przedmiotów zawodowych był niesamowicie wysoki, a na „matmie" w starszych klasach rozwiązywaliśmy zadania z rachunku różniczkowego i całkowego. Dzięki temu na pierwszym roku studiów z matematyką praktycznie nie miałem najmniejszych problemów. Dzisiaj, pisząc ten artykuł, mogę stwierdzić, że takich nauczycieli elektrotechniki jak śp. Antoni Dziedzic chyba już nie ma. Największym nieukom potrafił tak wytłumaczyć, że wreszcie zrozumieli, zapamiętali i umieli się posłużyć swoją wiedzą w praktyce, na szkolnych warsztatach.

Spróbuję przybliżyć i wytłumaczyć Czytelnikom podstawy i główne prawa elektrotechniki. Ale uprzedzam: będą wzory, niektóre dość skomplikowane, zawierające elementy wyższej matematyki. To może być dla niektórych Czytelników najtrudniejsza przeszkoda do pokonania. Bez opanowania i zrozumienia pojęć z elementarnego warsztatu wyższej matematyki (pochodna, całka, różniczka) w pewnym momencie natrafią oni na barierę nie do przejścia. Jeżeli „odpuścisz" i nie będziesz się starał ich zrozumieć - daruj sobie czytanie reszty, bo bez nich niczego się nie nauczysz. Najważniejsze nie jest to, aby mechanicznie nauczyć się całkować (istnieje mnóstwo gotowych wzorów, wspomagających wykonywanie tej czynności), ale aby zrozumieć jaki jest sens tego działania i jaka jest jego graficzna interpretacja.

Prawdę powiedziawszy długo zastanawiałem się, czy w artykule nie umieścić skróconego wykładu zasad rachunku różniczkowego i całkowego. Doszedłem jednak do wniosku, że nie można być nadopiekuńczym. Kto naprawdę chce się uczyć elektrotechniki, znajdzie sposób na opanowanie niezbędnego aparatu matematycznego. Nie wiem też, jak artykuł zostanie przyjęty przez Czytelników. Jeżeli taka będzie ich wola, to w kolejnej części artykułu zamieszczę "łopatologiczny" wykład poświęcony tym zagadnieniom. Ci z Was, którzy uczęszczają do szkoły o profilu elektrycznym lub ją ukończyli, dobrze wiedzą, że „elektry" nie można uczyć się fragmentami. Potrzebna jest całość wiedzy.

Wyjaśniam, że artykuł NIE jest poradnikiem ani zbiorem gotowych schematów różnych elektrotechnicznych gadżetów. Jest raczej przewodnikiem, który ma ułatwić samodzielną naukę. Zakładam również pewien elementarny zasób wiedzy Czytelnika, wyniesiony z lekcji fizyki. Kto nie wie jak działa generator, akumulator lub bateria sucha (ogniwo) raczej nie powinien zabierać się za lekturę przewodnika. Natomiast dla podsumowania pewnych etapów nauki będę zamieszczał zadania, które próbujcie rozwiązać. Ta metoda pozwoli każdemu z Was zorientować się, czy i jak opanował ten fragment wiedzy.

NIE czytaj rozwiązań, zanim nie spróbujesz zrobić tego samodzielnie. Chcesz oszukiwać samego siebie? Po co?! Masz zamiar czegoś się NAUCZYĆ, czy chcesz tylko przeczytać artykuł? Musisz sam sobie odpowiedzieć na te pytania. Jasne, że najpierw można przeczytać, ale kto chce się nauczyć - wróci do początku i zacznie próbować zrozumieć. No i proszę bez złudzeń - przeczytanie artykułu i nawet rozwiązanie wszystkich zadań (brawo, brawo!) jeszcze nie uczyni nikogo elektrotechnikiem. Wiedzę trzeba pogłębiać poprzez studiowanie literatury i wykonywanie zadań praktycznych. Stopniowo, od najprostszych i niby banalnych, do tych najtrudniejszych. Czy uda mi się zachęcić chociaż kilku Czytelników do nauki elektrotechniki? Nie wiem. Ale spróbuję!