W 80 rdzeni dookoła przyszłości

Skok do teraflopsa

Z tą jednostką miary wydajności maszyn obliczeniowych stykamy się najczęściej przy okazji opisów superkomputerów – nic dziwnego, gdyż oznacza ona tryliony (Tera) operacji zmiennoprzecinkowych (Floating Point operations) na sekundę. Z takimi wydajnościami nie spotykamy się na co dzień, chociaż już mamy do tego blisko – sumaryczna wydajność obliczeniowa GeForce 8800 GTX wynosi około 500 Gflops, czyli pół teraflopsa. Wróćmy jednak na chwilę do superkomputerów.

Pierwszą teraflopową maszyną na świecie był oddany do użytku w Sandia National Laboratories w 1997 roku komputer ASCI Red. Jego 104 szafy zawierały łącznie przeszło 9 tysięcy 200-megahercowych procesorów Pentium Pro, zaś szczytowa wydajność przekraczała nieco 1,3 Tflops.

Czasy się zmieniają, technika idzie naprzód - po dziesięciu latach od czasów ASCI Red, teraflopowa maszyna przybrała nieco skromniejszy wygląd, stając się pojedynczą płytą.

Tysiące procesorów, jakie potrzebne były do uzyskania teraflopowej wydajności, zastąpił pojedynczy układ scalony, obdarzony kodową nazwą Polaris, złożony z zaledwie około 100 milionów tranzystorów.

Chip jak chip, przy czym na zdjęciu widzimy, że i w laboratoriach Intela zdarza się ukruszenie narożników krzemowej kostki. To na pociechę dla tych, którzy w ten sposób popsuli swoje Athlony i Durony! Wracając do tematu - jak na skalę dziesięciu lat, skok wydaje się ogromny, jednak do pełnego wykorzystania możliwości architektury Polaris będzie musiało minąć jeszcze kilka lat. Potrzeba będzie także kilku nowych rozwiązań technologicznych. Dlaczego?