Penryn - następca Conroe

Penryn, jaki jest, każdy zobaczy...

Skrót informacji o nowym procesorze Intela przedstawia się następująco:

Jednym słowem, poza liczbą tranzystorów nic, czego byśmy dotychczas nie wiedzieli... Porównajmy go z Conroe, oczywiście bez uwzględnienia skali, by różnice wymiarów nie zaciemniały obrazu.

Patrząc w ten sposób, od razu widzimy, na co poszło te około 130 milionów tranzystorów – są to dodatkowe dwa megabajty pamięci cache L2. Ale 6 MB cache L2 Penryna też nie stanowi dla nas nowej informacji – wiemy o tym już od kilku miesięcy.

Możemy również przypuszczać, a nawet wręcz mieć pewność, że niedługo po debiucie układu Penryn z 6 MB pamięci cache L2, pojawią się wersje z mniejszą pamięcią, początkowo po prostu częściowo zablokowaną, później zmniejszoną fizycznie. Taka kolej rzeczy wydaje się oczywistością – ogromna cache L2 w większości aplikacji klasy desktop na niewiele się przydaje.

Przejdźmy do architektury

Przy zmianie procesu technologicznego na mniejszy wymiar producenci rzadko wprowadzają równocześnie wieksze zmiany w architekturze układów, nie powinniśmy więc oczekiwać po Penrynie żadnych rewelacji w tym zakresie. Warto jednak spróbować się o tym upewnić, porównując topologię jąder obydwu układów - zmianę obrazu uzyskujemy po kliknięciu nazwy.

Nie trzeba się długo wpatrywać, by zauważyć, że trudno dopatrzyć się poważniejszych różnic – jądro układu Penryn wydaje się po prostu zmniejszonym Core 2, znanym nam z 65-nanometrowych wersji tego procesora.

Powrót HyperThreadingu?

Od chwili ujawnienia szczegółów architektury Core 2 wiemy, że nadawałaby się ona do pracy wielowątkowej znacznie lepiej, niż architektura NetBurst Pentium 4. Na razie oficjalnie zapowiedziano nowy, lepszy HyperThreading w procesorach o kodowej nazwie Nehalem, ale pojawia się coraz więcej plotek o tym, że HyperThreading jest już zaimplementowany w układach Penryn. Przedstawiciel Intela skomentował je tak (cytat i przekład niezbyt dosłowny - z pamięci): "HT to technika, którą jako pionierzy wprowadziliśmy do sprzętu klasy desktop, i drzwi powrotu do niej mamy wciąż otwarte, ale nie będziemy teraz snuć spekulacji".
Można jednak sięgnąć po przykłady do historii. HyperThreading (Jackson Technology) i 64-bitowy tryb pracy (Clackamas Technology) były zaimplementowane w Pentium 4 od początku, od układu Willamette, a o ich kolejnym udostępnianiu decydowały czynniki zdecydowanie "pozatechniczne". Nie ma żadnego powodu, by z procesorem Penryn nie miało być podobnie.