Heroes of Might and Magic V

Nic zatem dziwnego, że tysiące maniaków na całym świecie wyczekiwało premiery “piątki” - raz, że nowi autorzy to gwarancja oryginalnych rozwiązań, a dwa, nowa część HoMM miała zostać po raz pierwszy zrealizowana w pełnym trójwymiarze. Fani mieli powody do wyczekiwania premiery, a czekali z niekłamaną niecierpliwością, co było widać już od fazy wstępnych betatestów. Każdy chciał pograć lub chociaż zobaczyć jakieś nowe screenshoty. Apetyt rósł, a smaczku dodawały wieści z samej Polski, gdzie CD Projekt przygotowywał pełną lokalizację, która poziomem miała przerastać nawet Baldur's Gate – a to przecież właśnie ta gra zapisała się w annałach polonizacji jako przykład mistrzowskiej roboty tłumaczy. Nic zatem dziwnego, że w dniu premiery z głośników wielu graczy w całym kraju praktycznie synchronicznie wręcz wydobył się bojowy okrzyk: “Gryfy na wieki!”

Skoro już jesteśmy przy temacie lokalizacji, to szczerze przyznam, że CD Projekt nie kłamał i Heroes of Might and Magic V to gra wydana znakomicie. Po pierwsze, zaoferowano graczom możliwość wyboru między wersją standardową a kolekcjonerską. Ta pierwsza zawiera między innymi instrukcję (choć ta akurat mogłaby być nieco bardziej szczegółowa, zwłaszcza jeśli ktoś zetknie się z “Herosami” pierwszy raz w życiu), bardzo użyteczny poradnik, kartę pomocy zawierającą opisy wszystkich jednostek oraz trzecią część gry w prezencie. Posiadacze nieco droższej edycji kolekcjonerskiej mogą liczyć na dodatkową mapę, album i parę innych drobiazgów, a wszystko to zapakowane w bardzo estetyczną, drewnianą skrzynię. Obydwie wersje znajdują się oczywiście w tradycyjnym, tekturowym pudełku, ale zostało ono zrobione bardzo fajnie – widniejący na nim rycerz i tytuł są wypukli, więc tym “jakości można dotknąć” ;-). Lokalizacja oznacza w tym przypadku również pełną polską wersję językową, do której głosów użyczyły takie sławy, jak Małgorzata Foremniak, Tatiana Okupnik, Bogusław Linda, Daniel Olbrychski czy Wiktor Zborowski. Trzeba przyznać, że aktorzy wywiązali się ze swoich zadań bardzo przyzwoicie – szczególnie do gustu przypadł mi zmodyfikowany komputerowo głos Lindy, czyli demona Agraela. Szkoda tylko, że ten wdawał się w dyskusję z elfami, zamiast potraktować je swoim firmowym “Nie chce mi się z wami gadać!”. Sama lokalizacja została wykonana dość starannie i większych błędów z pewnością zarzucić nie mogę – bo czym jest kilka drobnych literówek i kawałek nie przetłumaczonego tekstu, biorąc pod uwagę ogrom, jakiemu musiała sprostać ekipa tłumaczy?