Western Digital Raptor X - trzecia generacja Raptora

Szczypta historii

Western Digital zdobył sympatię entuzjastów serią dysków twardych Raptor, wprowadzając pod strzechy napędy ATA pracujące z prędkością obrotową 10.000 obr./min. Początkowo seria była przeznaczona do ekonomicznych serwerów, oferując dużą szybkość pracy i niski czas dostępu do danych za mniejsze pieniądze, niż koszt związany z zakupem dysków SCSI. Jak się wkrótce okazało, wielu użytkowników zdecydowało się na montaż takiego dysku w swoim domowym komputerze.

Pierwszym modelem Raptora był wprowadzony w lutym 2003 roku dysk WD360GD z pojedynczym talerzem o pojemności 36 GB, interfejsem Serial ATA 150 i buforem danych o wielkości 8 MB. Nie był to jednak "natywny" dysk SATA, gdyż korzystał ze specjalnego mostka firmy Marvell, który zajmował się tłumaczeniem rozkazów pomiędzy dyskiem a kontrolerem. Mimo że dysk był bardzo szybki, nie zdobył dużego uznania ze względu na niewielką - nawet na tamte czasy - pojemność. W zastosowaniach czysto serwerowych przegrywał również z dyskami SCSI. Brak mechanizmu kolejkowania komend mocno dawał się we znaki, powiększając tym samym kontrast z droższymi napędami, które wykorzystywały bardzo dobrze zrealizowane implementacje TCQ (tagged command queing). Gdy wprowadzono na rynek pierwszego Raptora, Western Digital pracował już nad jego następcą.

Siedem miesięcy później, we wrześniu tego samego roku, przedstawiono kolejny model - Raptor WD740GD. Nowa wersja była pozbawiona najpoważniejszych braków poprzednika, z czego warto odnotować zastosowanie kolejnego talerza, co zaowocowało wzrostem pojemności dysku do 74 GB. Poprawiono również parametry akustyczne napędu, dzięki czemu Raptor WD740GD był pod tym względem konkurencyjny wobec cichych napędów Serial ATA obecnych już na rynku. Ostatnią zmianą było wprowadzenie mechanizmu TCQ, który odpowiadał za kolejkowanie komend, co miało na celu poprawienie osiągów dysku w zastosowaniach stricte serwerowych. Nadal nie był to jednak napęd SATA, a jedynie rozwiązanie hybrydowe (mostek tłumaczący rozkazy) - dysk był w rzeczywistości napędem ATA z wtykami nowego interfejsu szeregowego.

Western Digital Raptor WD740GD

Mimo znacznych zmian, szybko okazało się, że rozwiązanie TCQ w nowym Raptorze nie skalowało się tak dobrze, jak te spotykane w napędach SCSI, zwłaszcza na głębszych poziomach kolejkowania komend, na jakich pracują rzeczywiste serwery. Możliwości dysku ograniczyły także same kontrolery SATA, które wykorzystywały stare funkcje tego typu. W efekcie jedynie garstka kontrolerów firm Silicon Image, HighPoint i Promise była w stanie wykorzystać pełny potencjał Raptora.

Sukces Raptora był raczej niszowy, ale napędy nie mogły zostać zignorowane przez entuzjastów, graczy czy osoby, którym po prostu zależy na wysokiej wydajności podsystemu dyskowego. W wielu konfiguracjach można było spotkać nawet dwa Raptory pracujące w trybie RAID 0. Z czasem usprawniono nieco Raptora WD740GD, wprowadzając na rynek poprawione wersje w kilku rewizjach. Najnowszy model, WD740GD-00FLC0, jest o około 10% szybszy od pierwotnej wersji.

74-gigabajtowy dysk przez dwa lata był flagowym napędem Western Digital. Niedawne wprowadzenie na rynek dysków twardych o pojemności 400 czy nawet 500 GB (wybrane modele Hitachi, Seagate) spowodowało, że nawet najbardziej wymagający użytkownicy stanęli na rozdrożu między wyborem bardzo pojemnego, ale wolniejszego napędu, czy może szybkiego, choć niezbyt pojemnego Raptora. Dodatkowo na rynku upowszechnił się standard Serial ATA 300 (3 Gb/s) i dyski z technologią NCQ (native command queing). Odpowiedzią Western Digital jest najnowszy Raptor, który na rynku pojawi się w dwóch wersjach.