Battlefield 2: rzeźnicy wujka Sama

Najlepsza gra sieciowa!

Na jakiej podstawie wygłaszam tę heretycką opinię, jakoby Battlefield 2 był najlepsiejszy i w ogóle? Cóż, faktów przytoczyć można wiele – ot, choćby to, że kupiło go kilka milionów osobników ze wszystkich stron świata, w tym także nadspodziewanie duża grupa Polaków. Oczywiście, nie wszyscy grają zawodowo, nałogowo i bez wytchnienia, ale ogólnie społeczność jest tak wielka, że bez trudu zapełnia połowę z tych kilku tysięcy dedykowanych serwerów w dowolnej porze dnia i nocy. Nigdy, powtarzam nigdy nie ma problemu ze znalezieniem sobie miejsca do grania, ba, nawet jeszcze lepiej – nigdy nie ma problemu ze znalezieniem sobie miejsca do grania, w którym można będzie posługiwać się rodzimym, pięknym językiem pana Słowackiego, bo jak już wspomniałem, bardzo dużo Polaków gra w BF2 i naszych serwerów jest pod dostatkiem. Ale to nie jest argument, przynajmniej dla mnie, decydujący o tym, że Battlefield 2 jest najlepszą sieciową strzelanką świata – przecież w Counter-Strike'a, tak tego nowego, plastikowego, jak i starego, hardcore'owego nadal gra więcej ludzi, prawda? Więc to on powinien być the best, nieprawdaż? Ano właśnie nie. Ja CS nie trawię, a w Battlefield 2 gram już te pół roku właśnie, licznik niedługo stuknie 400 godzin – żadna inna gra nie wciągnęła mnie aż tak bardzo i tak bez reszty. Dlatego uważam, że jest najlepsza na świecie i choć jest to opinia czysto subiektywna, to niestety, jeżeli chcecie przeczytać w spokoju ducha dalszy ciąg tej recenzji, musicie się z nią zgodzić przynajmniej tymczasowo. Tekst ten bowiem jest krucjatą, zbrojną po same uszy, mającą sprowadzić niewiernych na jedyną słuszną wiarę w Battlefielda. A kto się nie nawróci, niech zginie, przepadnie, w przerębli się zanurzy i nie wypłynie już nigdy więcej, chyba że drugą przeręblą dwieście metrów dalej, ale tylko i wyłącznie z rybą w zębach.

Battlefield 2 jest trzecią grą w serii, choć przy nazwie posiada cyferkę wskazującą na zupełnie coś innego. Cyferkami jednak nie należy się sugerować, bo gdyby tak się robiło, to nikt by się nie domyślił, że Battlefield 1942 jest tą pierwszą, a nie tysiąc dziewięćset czterdziestą drugą. Wydany trzy lata temu był swego rodzaju rewolucją na skalę masową. Rewolucją na skalę mniejszą było wydane jeszcze wcześniej Codename: Eagle, które wprowadziło po raz pierwszy to, co seria Battlefield ustanowiła swoją podstawą i znakiem firmowym – sieciowe potyczki z udziałem pojazdów. I to nie jakiegoś głupiego samochodziku lub dwóch, ale kilkudziesięciu różnych wozów, od czołgów, przez artylerię samobieżną, aż do samolotów, nie licząc lotniskowców i łodzi podwodnych. To było jak olśnienie, bo zanim przyszedł Battlefield 1942, można było najwyżej biegać i fragować się jedynie na piechotę – a o czołgach i samolotach nikt nawet nie marzył. Sukces był wielki, oszałamiający i zasłużony w całej rozciągłości. Gra od razu zyskała sobie wierność tysięcy fanatyków, którzy stworzyli scenę fanowską, działającą zresztą po dziś dzień i ciągle się rozwijającą, rosnącą. Sporo urosła niecałe dwa lata temu, gdy pojawił się Battlefield: Vietnam, ale taki prawdziwy rozkwit i eksplozję demograficzną przeżyła właśnie w tym wspominanym już czerwcu roku pańskiego 2005 – gdy odbyła się premiera Battlefield 2. I to tyle historii, bo po co przynudzać na temat bądź co bądź nieciekawy, skoro można już przejść do mięska.