Cyfrak za tysiaka - test 12 aparatów cyfrowych dla Kowalskiego

Najdroższymi elementami aparatu cyfrowego są światłoczuły przetwornik rejestrujący obraz i obiektyw. W pogoni za obniżeniem kosztów całego produktu konstruktorzy idą tu na duży kompromis. Przede wszystkim redukowana jest powierzchnia przetwornika światłoczułego, co często pociąga również zmniejszenie rozdzielczości zdjęcia. Największy z przetworników zainstalowanych w testowanych aparatach ma przekątną 1/1,8 cala, a więc nieco ponad 14,1 mm, zaś najmniejszy - zaledwie 7,9 mm (tj. 1/2,5"). Różnica między tymi przetwornikami jest jednak jeszcze taka, że ten większy zawiera aż 6 mln. pkt światłoczułych, natomiast ten najmniejszy 3,1 mln. Który będzie więc lepszy? Teoretycznie lepszy powinien być ten, w którym powierzchnia pojedynczego punktu światłoczułego będzie większa. Takich danych jednak producenci nie podają, choć można je w przybliżeniu wyliczyć. Jednak należy pamiętać, że przy obliczeniach stosujemy kilka uproszczeń, ponadto przetworniki mogą być wykonane w różnych technologiach, a tym samym różnić się oferowaną jakością.

Oszczędności czynione na obiektywie bardzo wpływają na jakość zdjęć. Niskiej jakości obiektyw negatywnie wpływa przede wszystkim na zniekształcenia liniowości obrazu przy szerokim kącie oraz w pozycji tele. Zazwyczaj jednak w pozycji normalnej nie dostrzegamy zakrzywienia linii prostych. Natomiast kolejnym kompromisem, na który decydują się projektanci tego rodzaju aparatów jest duża, minimalna wartość przysłony, zwłaszcza w pozycji tele. Z wyjątkiem aparatów Fuji oraz Canon, w pozostałych wartość ta zmienia się od 4,8 do 5,2.

Jedną z dróg oszczędności jest zastosowanie stałoogniskowego obiektywu. Takie rozwiązanie zastosowała firma BenQ. Jednak mimo tego, że nie jest on zmiennogniskowy, jego jakość pozostawia wiele do życzenia. Dodatkowo jego przysłona minimalna to 3,2 co powoduje, że wymagane są stosunkowo długie czasy naświetlania i/lub zwiększanie czułości przetwornika. Obiektywy w pozostałych aparatach są zmiennogniskowe o 3-krotnym zoomie. Wyjątkami są dwa aparaty - Canon, w którym ogniskowa zmienia się jedynie 2,2-krotnie oraz Fuji, w którym zoom ma wartość aż 6! Fuji ponadto może poszczyć się najjaśniejszym w teście obiektywem.

Decydując się na zakup taniego aparatu cyfrowego należy spodziewać się, że nie będzie on oferował większości funkcji, pozwalających w pełni kontrolować ekspozycję. Jednak bez wyjątku wszystkie aparaty pozwalają na korekcję ekspozycji w zakresie +/- 2 EV. Tu wyróżniają się aparaty Fuji (zakres zmian przesunięty jest do wartości -2,1 - +1,5 EV) oraz HP (pozwala na niedoświetlenie bądź prześwietlenie obrazu aż o 3 EV). Fuji jest też jedynym aparatem pośród testowanych, który udostępnia osobne ustawienia do kompensacji siły błysku lampy.

W tańszych aparatach niemal standardem stało się stosowanie kart pamięci Secure Digital. Są one stosunkowo małe i niezbyt drogie, co czyni je niezłym wyborem w tego rodzaju aparatach. Oczywiście istnieją wyjątki od reguły - Sony pozostało wierne własnemu standardowi - Memory Stick w odmianie Pro, zaś Fuji i Olympus zastosowali karty promowanego przez siebie standardu xD Picture Card. Są one nieco mniejsze od Secure Digital i podobnie jak one mają niezabezpieczone przed zabrudzeniami kontakty. Warto pamiętać, że aż połowa z testowanych aparatów wyposażona jest we wbudowaną pamięć o pojemności od 8 do 12 MB, pozwalającą na robienie zdjęć np. po zapełnieniu posiadanych kart. Ta swoista rezerwa pozwala w zasadzie sprzedawać aparaty bez kart pamięci, a więc nieznacznie obniżyć koszty.

Duże oszczędności można osiągnąć stosując mały wyświetlacz LCD, na którym prezentowany jest obraz. Jednak większy wyświetlacz pozwala precyzyjniej określić jakość wykonanego zdjęcia, a tym samym zapewnia większy komfort korzystania z aparatu. Wśród testowanych konstrukcji najpopularniejszą przekątną była 1,8", zastosowana w 4 aparatach, oraz 1,5 cala (w trzech) i 2,0" (również w trzech). Pozostałe aparaty mają większe wyświetlacze 2,2-cala, a nawet 2,5-cala w najnowszym aparacie Pentax Optio S55. Rzeczywiście - komfort korzystania z tego ostatniego aparatu jest stosunkowo wysoki, jednak tak duży wyświetlacz charakteryzuje się większym zużyciem energii, co odbija się na długości czasu pracy na akumulatorach.

Komponowanie kadru przy użyciu aparatów ze zmiennoogniskowymi obiektywami ma dwa istotne ograniczenia. Obraz obserwowany przez wizjer zawsze nieco odbiega od tego, co zostanie zarejestrowane na zdjęciu, co jest szczególnie dokuczliwe przy korzystaniu z trybu makro oraz tele. Dlatego nic dziwnego, że aż cztery aparaty pozbawione są takiej możliwości. Próbą rozwiązania tego mankamentu jest kadrowanie przy użyciu wyświetlacza. To jednak bywa uciążliwe, a nawet niemożliwe, gdy na zewnątrz jest dużo światła, lub gdy światła jest naprawdę mało. Ponadto wyświetlacz LCD jest jednym z tych elementów, które wpływają na skrócenie czasu pracy baterii. Kolejną próbą, podjętą przez Fuji, jest zastosowanie małego wyświetlacza LCD umieszczonego w wizjerze. Jednak to rozwiązanie okazuje się zupełnie bezużyteczne, gdy chcemy wykonać zdjęcie nocne, a także gdy robimy zdjęcie "pod słońce".

Spośród 12 przetestowanych aparatów tylko BenQ pozbawiony był gniazda statywu. Pozostałe aparaty korzystały ze standardowego mocowania (0,25 cala), jednak tylko w jednym przypadku - aparatu Pentagram Photon 634, gniazdo to było zamocowane w osi optycznej aparatu, co ułatwia wykonywanie zdjęć panoramicznych. Jest to o tyle dziwne, że kilka aparatów wyposażonych było w tryb panorama służący do wykonywania tego typu zdjęć, więc powinny być również dopracowane konstrukcyjnie pod tym względem.

Przyjrzyjmy się przetestowanym aparatom z bliska.