Porównanie ośmiu uniwersalnych coolerów na procesory

Metodologia testów oraz wyniki

Procesor rozgrzewany był programem Prime95. Do odczytu temperatury posłużył program Speedfan w wersji 4.22. Oferuje on możliwość zapisywania temperatur do pliku w krótkich odstępach czasowych. Po ustabilizowaniu się temperatur, procesor prowadził obliczenia jeszcze przez 30 minut, co pozwoliło na uzyskanie kilkuset "ustabilizowanych" odczytów. Z tych wartości generowana była średnia arytmetyczna. Ten sposób pomiaru gwarantuje dość dokładne wyniki, bez potrzeby używania drogiego, specjalistycznego sprzętu.

Jako pastę termoprzewodzącą użyliśmy Arctic Silver 5. Ma ona bardzo dobre właściwości przewodzenia ciepła (jak na pastę, oczywiście), zatem ciepło nie będzie zatrzymywane przy procesorze w takim stopniu, jak przy użyciu zwykłego, białego silikonu.

Wszystkie coolery pracowały w zamkniętej, wentylowanej obudowie. Modele Ninja oraz Sonic Tower mają aspiracje do "pasywnej" pracy, a to wymaga cyrkulacji powietrza, która przy zdjętych ściankach obudowy jest bardzo znikoma. Za wentylację obudowy posłużył wolnoobrotowy wentylator GlacialTech SilentBlade 120 mm. Część powietrza przepychał również zasilacz Qoltec, który posiada dwa małe wentylatory 80 mm.

Temperatura powietrza w pomieszczeniu wynosiła 25°C. Różne kolory słupków na wykresach oznaczają hałas, tak jak miało to miejsce w naszych poprzednich recenzjach. Im jaśniej tym ciszej, po szczegóły zapraszam tutaj. Spójrzmy zatem na wyniki.



W czołówce oba coolery Scythe. Ninja okazał się zaledwie o włos lepszy od Shoguna pracującego na pełnych obrotach. 12 kolumn z ciepłowodami okazało się jednak wydajniejsze niż wymyślna blaszka "heatlane". Niemniej, Shogun doskonale wypadł po obniżeniu obrotów. Różnice są niewielkie, mimo że wentylator kręcił się dwa razy wolniej. Doskonale również wypada Ninja wspomagany tylko przez cyrkulację powietrza w obudowie. Duże odstepy pomiędzy żebrami radiatora nie hamowały swobodnie przepływającego powietrza, stąd tak dobry wynik. Jeśli spojrzycie na koniec wykresu znajdziecie tam Thermaltake Sonic Tower, który pracował w identycznych warunkach. Różnica w wydajności kolosalna. Niestety, ale z powodu takich wyników, nie zdecydowaliśmy się testować Sonica bez wentylacji w obudowie.

Następna pozycja należy do niepozornego Freezera. Jak na tak tani produkt wypadł wręcz wyśmienicie, zwłaszcza jeśli brać pod uwagę, jaką konkurencję zostawił za sobą.

Kolejne miejsce zdobył SilverStone Nitrogon. Uwzględniając jednak cenę tego coolera oraz koszt dwóch wentylatorków 60 mm, wynik jest raczej przeciętny i pozostawia lekki niedosyt.

Pora na grupkę Pentagramów Freezone. Wyniki zgodne z przewidywaniami. Najlepszy okazał się miedziany model QVC-100. Dotyczy to zarówno pracy przy maksymalnych, jak i minimalnych obrotach. Większa wersja, korzystająca z wentylatora 120 mm, zaprezentowała się nieco słabiej. Teoretycznie wydawać by się mogło, że większy radiator i większy wentylator powinny zagwarantować większą wydajność. Gdyby źródło ciepła było na tyle silne, aby mocno podgrzać nawet skrajne partie żeber (powiedzmy 250 watów) – wtedy zgoda, QVC-120 byłby lepszy. W normalnych warunkach skrajne partie żeber nie są w pełni wykorzystane, a główne znaczenie ma okolica najbliżej procesora. Łopatki wentylatora 120 mm, obracając się z prędkością 1200 lub 2200 obr/min, nie wytwarzają takiego ciśnienia powietrza, jak łopatki mniejszego wentylatora kręcącego się odpowiednio z prędkością 1600 i 3000 obr/min. Strefa żeberek tuż przy procesorze jest dość gęsta, zatem aby była dobrze wentylowana, wymagane jest ciśnienie. Wentylator w QVC-100 generuje go więcej, zatem wygrywa.

Modele aluminiowo-miedziane wypadły zgodnie z oczekiwaniami. Są znacznie tańsze od całkowicie miedzianych wersji Freezone, jednak różnica w wydajności nie jest aż tak duża. W zamian oszczędzamy nieco pieniędzy i zyskujemy na bezpieczeństwie – coolery znacznie mniej obciążąją procesor oraz płytę główną.

Wentylatorek boxowy poradził sobie całkiem nieźle. Mimo że jest to praktycznie koniec stawki, należy pamiętać, że to bardzo prosta, aluminiowa konstrukcja bez grama miedzi, z względnie cichym wentylatorem. Do szaleństw i wyciszania jednak się nie nadaje. Pentagram Freezone QVC-100 AlCu+ po obniżeniu obrotów wypada podobnie, a jest praktycznie niesłyszalny.

Na koniec dwa rodzynki. Scythe Ninja bez wentylatora i bez wentylacji obudowy oraz Sonic Tower bez wentylatora, jednak z działającą wentylacją. Wyniki dalekie od zadowalających, jednak podkręcony procesor pracował w takich warunkach zupełnie stabilnie. Widać tutaj, jak ogromne znaczenie ma choć minimalny przepływ powietrza w obudowie. Bez niego Ninja wypadł blisko 20 stopni gorzej. Strach pomyśleć, co by było, gdyby Sonic Tower musiał pracować bez wentylacji. Tutaj negatywnie na wynikach odbiło się ułożenie gniazdka procesora. Na płycie MSI, na której testowaliśmy Sonica ostatnio, gniazdko było ułożone w pobliżu wentylatora w zasilaczu oraz dużego wentylatora 120 mm w obudowie. Podstawka procesora w płycie Gigabyte jest oddalona od źródeł przewiewu, zatem ucierpiały na tym radiatory – powietrze nie przelatywało przez nie już tak intensywnie. Niemniej Ninja zaliczył wszystkie testy, co zapisuje się mu na duży plus.

Jak już wspomniałem, Scythe projektując nowe coolery postawiło sobie za punkt honoru stworzenie prawdziwych "kilerów". Oczywiście celem były produkty firmy Thermalright, znanej z najwydajniejszych radiatorów na świecie. Przy okazji ostatnich testów, sprawdziliśmy wydajność Thermalrighta XP-120. Jednak ten cooler wrócił z powrotem do firmy Cooling.pl, z której został wypożyczony i nie mieliśmy okazji przetestować go na płycie Gigabyte. Ale nic nie stało na przeszkodzie, aby założyć Ninje oraz Shoguna na platformę testową, na której był testowany XP-120. Oto wyniki:



Zarówno Shogun jak i Ninja poradziły sobie z XP-120 bez najmniejszego problemu. Biorąc pod uwagę niezbyt gorący procesor, to różnice są dość znaczne. Shogun pracował z nieco szybszym wentylatorem, ponieważ jego realne, maksymalne obroty wynosiły około 1500/min. Niemniej przy obniżonych obrotach dużo na wydajności by nie stracił. Chcieliśmy zaprezentować powyższy wykresik głównie dlatego, że wcześniejsza reszta stawki w tym porównaniu (czyli Freezer, Pentagramy oraz Nitrogon) stanowią raczej słabą konkurencję dla japońskich gigantów. A pokonać XP-120, to już coś znaczy.