AMD Athlon 64 X2 4800+ - prawdziwy tatar (dwujajeczny)

To, że procesory rozwijane będą w kierunku polepszania możliwości jednoczesnego wykonywania kilku zadań, nikogo już nie zastanawia. Przewidzieli to już kilka lat temu inżynierowie z AMD przy projektowaniu układu Athlon 64, którzy w większości wywodzili się z zespołu projektującego bardzo wydajne procesory Alpha. Już pierwsze projekty Athlona 64 (kodowo nazywanego jeszcze K8) przewidywały możliwość łączenia kilku jąder w jednym układzie. Z tego też powodu zastosowali oni kilka bardzo sprytnych rozwiązań zwiększających wydajność konstrukcji wielojądrowych. Wśród nich należy wymienić przede wszystkim przełącznik krzyżowy (Crossbar switch), zapewniający bardzo sprawne dostarczanie do jądra pierwszego danych znajdujących się w pamięci podręcznej drugiego procesora. Również zintegrowanie kontrolera pamięci z CPU pozwoliło na bardzo znaczne skrócenie opóźnień w dostępie do danych, co ma kolosalny wpływ na wydajność wszystkich aplikacji zgodnych z x86. Kolejną sprawą, która znakomicie poprawia osiągi komputerów i serwerów z procesorami AMD jest łącze o wysokiej przepustowości i krótkich opóźnieniach - HyperTransport. Jeśli dodać do tego możliwość samoistnej współpracy aż do 8 procesorów Athlon 64 bez żadnych dodatkowych układów sterujących okazuje się, że koncepcja przyjęta przez inżynierów AMD okazała się w praktyce bardzo udana.



Szczegóły związane z różnym podejściem do odmiennych koncepcji stosowania dwóch jąder w jednym układzie znajdziecie w artykule Procesory: po dwa rdzenie dla każdego!



Do najważniejszych atutów AMD Athlon 64 X2 (kodowa nazwa: Toledo) należy również pełna zgodność z dotychczas istniejącymi płytami głównymi ze złączem Socket 939. W większości przypadków konieczna będzie co prawda aktualizacja BIOSu, ale to wszystko. Zarówno maksymalny pobór prądu wynoszący 80 A, jak i dopuszczalna moc cieplna 110 W są takie same, jak dotychczas najmocniejszych układów AMD, tj. Athlonów 64 FX-55. Dzięki temu bez problemów posiadacze komputerów z jednojądrowymi Athlonami 64 mogą wymienić swoje procesory na Athlony 64 X2.

W chwili premiery, która nastąpi w czerwcu bieżącego roku, do sprzedaży trafią cztery wersje procesorów, różniące się częstotliwością pracy, rozmiarem pamięci podręcznej drugiego poziomu oraz oczywiście ceną. Warto zwrócić uwagę, że różnica ceny między najsłabszym a najsilniejszym układem będzie niemal dwukrotna, choć wnioskując z parametrów, nie można tego powiedzieć o wydajności ;). Dzięki takiej polityce można spodziewać się, że układ 4200+ (2,2 GHz, 2x512 kB cache L2) będzie zupełnie przystępny cenowo i śmiało pozwoli konkurować z innymi procesorami przeznaczonymi na rynek wydajnych komputerów osobistych. Układy te w pełni spopularyzują się zapewne w III kwartale br., zaś w czwartym kwartale bieżącego roku pojawi się układ o oznaczeniu 5000+. Jak można przewidywać, będzie on pracował z częstotliwością 2,6 GHz i korzystał będzie z 512 KB pamięci podręcznej drugiego poziomu dla każdego jądra. W przyszłym roku można spodziewać się premier kolejnych układów z tej serii: X2 5200+ (2,6 GHz, 2x1 MB L2); X2 5400+ (2,8 GHz, 2x512 kB L2); X2 5600+ (2,8 GHz, 2x1 MB L2). Obserwując dotychczasowe działania firmy AMD można również przewidywać, że w drugiej połowie roku trafią na rynek wolniejsze wersje procesorów dwujądrowych - Athlon 64 X2 4000+ (2,0 GHz, 2x1 MB L2), a być może także Athlon 64 X2 3800+ (2x512 kB L2) w znacznie przystępniejszych cenach.

Ktoś może zatem zapytać, dlaczego dopiero teraz wprowadzany jest procesor zawierający dwa współpracujące jądra? Otóż wynika to z bardzo prostej przyczyny - kosztów. Athlon 64 X2 zawiera aż 233,2 mln. tranzystorów, które w procesie wytwarzania 90 nm zajmują powierzchnię 199 mm². Powoduje to, że produkcja takich procesorów stała się opłacalna dopiero po dobrym opanowaniu tego procesu wytwarzania. Tak naprawdę jednak, dopiero przyszła generacja procesorów, produkowana w 65 nm technologii zapewni AMD godziwe zyski, przy jednoczesnym obniżeniu ceny jednostkowej układów.