Vampire: The Masquerade - Bloodlines, czyli smaczne rodzynki w niewypieczonym cieście

Wampiry

Wampiry zastygły w grach w kanoniczej formie. Seksowne, drapieżne – typowe połączenie predatora z prostytutką. Oczywiście jest “Dracula” Brama Stockera i jest Anne Rice z “Wywiadem z wampirem”. Wizje zupełnie różne, ale łączy je jedno – wampir jako istota poza moralnością. Istota zupełnie aseksualna, ale wykorzystująca seksualność, czy może lepiej, nadająca jej zupełnie inne znaczenie. Istota drapieżna, wieczny łowca, będąca jednocześnie ofiarą swoich instynktów. Istota wreszcie nieśmiertelna, a więc tym bardziej przerażona śmiercią. Wampir jest ucieleśnieniem wyzwolenia się człowieka z więzów tradycji, społeczeństwa. I jednocześnie jest porażką wyobraźni, bowiem nie zdołano dla niego wymyślić nic, poza ślepą, samotną walką o przetrwanie. Dlatego opowieści o wampirach zawsze są opowieściami o moralności. Zawsze mają swój morał, mówiący o cenie utraty tego, co definiuje nasze człowieczeństwo.

Aseksualność? Ona skuwa wampiry tak samo jak ludzi seksualność, skoro także jest pochodną przedłużenia życia – koniecznością zdobywania krwi. Wampiry są przy tym homogeniczne, są w stanie przedłużyć swoje życie niezależnie od płci dawcy. Sam akt wysysania sięga śmiało do metaforyki erotycznej – jest aktem oddania się i dominacji, jest także naznaczeniem i czasem daniem nowego życia. Nieśmiertelność? Ona z kolei wikła je w wieczną wojnę o przetrwanie nie tylko fizyczne, ale przede wszystkim duchowe, intelektualne. Czas rozciągnięty na stulecia zaczyna nabierać ciężaru kamienia. Wampiry są także bluźniercze, ponieważ krew, jako źródło życia, odsyła nas do słów Chrystusa mówiącego “przez moją krew osiągniecie zbawienie”. Tak swoją drogą, szalenie interesująca byłaby ta ścieżka interpretacji. Czy Kain, pierwszy wampir, zdołałby wykupić się poprzez krew Chrystusa? W końcu wampiry żyły długo przed tymi wydarzeniami, można więc założyć, iż były obecne i wtedy. Co by było, gdyby ją wypił?... Oczywiście Kain był Staro-Testamentowym Żydem, co z jednej strony rodzi w ogóle pytanie o stosunek wampirów do różnych religii, z drugiej dobrze pasuje do obrazu wampirów jako wiecznych wygnańców, wędrowców, a z trzeciej niejako automatycznie stawia na tradycjach niejako antychrześcijańskich. Wspominam o tym, ponieważ ta potencjalna strona mitów o wampirach jest niejasna, niewykorzystana, a przecież bogata. Tylko zajadli łowcy wampirów, działający z jawnie chrześcijańskich pobudek, zdają się widzieć w nich chodzące bluźnierstwo. Same wampiry pozostają na innym poziomie, raczej prostej przypowieści o ludzkich cechach, którym dane było przekroczyć pewne granice. Albo też, prostą metaforą wyzwolenia z przeróżnych więzów kulturowych. Gry komputerowe upraszczają ów obraz jeszcze bardziej. Vampire: The Masquerade - Redemption zaledwie zarysowuje ewolucję średniowiecznego, pobożnego umysłu w wampirze, krwawe jestestwo, a Bloodlines w ogóle się nie kłopocze takimi kwestami. Blood Rayne zaś... Blood Rayne zaś ma co innego do zaoferowania...

Bloodlines

Vampire: The Masquerade jest “papierowym” systemem RPG. Został wykorzystany w dwóch grach komputerowych, Vampire: The Masquerade: Redemption i Bloodlines. Wampiry w owym systemie żyją w świecie współczesnym w czymś w rodzaju stowarzyszenia, kierując się określonym kodeksem postępowania. Złamanie kodeksu karane jest śmiercią. Prawdziwą Śmiercią. Stąd nazwa Maskarada na określenie tej tajemnej struktury, teatru masek pozorów odkrywanych przed ludźmi. Mamy w systemie klany wampirów (i podklany, bowiem każdy wampir może w sumie być początkiem nowego klanu-generacji), mamy także generacje wampirów – choć podział na generacje jest w zasadzie podziałem historycznym. Kain był wampirem ojcem założycielem, generacją pierwszą, potem następuje generacja druga, czyli ojcowie poszczególnych klanów, współczesne wampiry zaś to generacja trzecia. Właściwie zwykle używa się wampira z generacji drugiej w roli li tylko deus ex machina – tak jest właśnie w Bloodlines – ponieważ są one zbyt potężne i rozsadziłyby po prostu cały system od środka. Istnieje odłam tego systemu, RPG dziejący się właśnie już po swoistej Apokalipsie wampirzej, związanej z pojawieniem się wampirów drugiej generacji na Ziemi – ale to osobna historia.

Każdy wampirzy klan posiada indywidualne cechy - gangrel, malkavian, nosferatu, toreador, tremere, ventrue – każdy z nich ma swoje modyfikatory współczynników postaci. Współczynniki opisujące postać dotyczą cech fizycznych, socjalnych, umysłowych, technicznych, umiejętności czysto wampirzych oraz umiejętności bojowych. Razem jest tego miło wiele i już Redemption pokazał jak, można to ładnie wykorzystać w spójnym systemie RPG. Bloodlines radzi sobie z tym średnio, ponieważ właściwie nie ma gdzie tego bogactwa wykorzystać. W grze wyróżnia się klan Nosferatu, ponieważ granie tą klasą daje sporo zmieniony przebieg gry.