Procesory: po dwa rdzenie dla każdego!

Dwa rdzenie na wyrost?

By dwurdzeniowy procesor w pełni pokazał na co go stać, potrzeba odpalić na nim odpowiednie, wielowątkowe programy. Na rynku domowego użytkownika mało mamy jednak takich aplikacji. Co gorsza, raczej niewielu z nas na co dzień korzysta z 3ds max czy AutoCAD... Wielowątkowe aplikacje to ciągle domena serwerów i stacji roboczych, i niewiele pomogło tu sprzedanie przez Intela już ponad 50 milionów układów Pentium 4 z technologią HT. Co ciekawe, obydwa rdzenie Smithfielda będą miały wyłączoną technologię HyperThreading. Wynika to z faktu, że domowy Windows (Home Edition) jest w stanie obsłużyć maksymalnie dwa procesory logiczne, a dwa rdzenie z HT widoczne byłyby jako cztery układy. Ponadto HyperThreading zwiększałby intensywność rywalizacji o dostęp do pamięci, a przecież już dwa rdzenie mogą mieć problem z jej efektywnym wykorzystaniem (Intel postanowił jednak zaryzykować i w dwurdzeniowym P4EE technologia HT będzie działać, umożliwiając temu układowi teoretycznie efektywną pracę z aż czterema wątkami). Brak odpowiednich, wielowątkowych programów żywo przypomina historię z 64-bitowymi procesorami dla domowego użytkownika. Czyżby więc i tym razem otrzymamy procesory zdecydowanie na wyrost?

Rdzeń układu Yonah - dwurdzeniowego procesora Intela dla notebooków

Spokojnie. Nie będzie tak źle! Wcale nie musimy bowiem korzystać z wielowątkowych programów, by poznać zalety dwóch rdzeni. Wystarczy, że pracując z Windows XP, najlepiej w wersji Professional (obsługującej dwa fizyczne, a cztery logiczne procesory) odpalimy kilka wymagających dużej mocy obliczeniowej programów. Do tej pory taka operacja przeprowadzona na P4 z technologią współbieżnej wielowątkowości bywała mało opłacalna – często zdarzało się bowiem tak, że obydwa programy chciały np. jednocześnie skorzystać z jednostek zmiennoprzecinkowych procesora. I klops, zamiast wzrostu wydajności mamy nawet jej spadek (mówiąc bardzo lakonicznie: wątki, czyli ciągi wykonywanych instrukcji w przypadku P4 kompletnie nie są siebie świadome, przez co nie potrafią się dogadać co do kolejności wykorzystania danych jednostek). W przypadku dwurdzeniowego procesora, każdy z programów otrzyma swój własny rdzeń z kompletem jednostek wykonawczych. Mając na uwadze ograniczone możliwości pojedynczej szyny komunikacyjnej i wspólnej pamięci operacyjnej, dwurdzeniowy procesor i tak znacznie efektywniej, aniżeli jego jednordzeniowy odpowiednik z technologią Hyper-Threading, poradzi sobie z jednoczesnym kodowaniem filmu DivX oraz obsługą najnowszej gry 3D. A skoro już o grach mowa, to tytuły takie jak np. Doom 3 także mogą przyspieszyć nawet o kilkanaście procent. Wystarczy, że system operacyjny dwa rdzenie widzieć będzie jako dwa fizyczne procesory.

Często może być jednak i tak, że po przesiadce na Smithfielda czy Toledo nie dość, że nie zanotujemy żadnego wzrostu wydajności, to na dodatek gry czy programy będą chodzić po prostu wolniej. A wszystko przez o wiele niższy zegar dwurdzeniowych procesorów (gdy dana aplikacja nie będzie potrafiła skorzystać z dwóch rdzeni, obliczenia wykonywać będzie tylko jeden, a wtedy o wydajności decydować będzie sam zegar taktujący). Ale znowu, wystarczy, że w tle odpalimy kilka innych programów, a dwurdzeniowy procesor okaże się szybszy od wyżej taktowanego, jednordzeniowego układu. Nie pozostaje nam więc nic innego jak tylko powoli przyzwyczajać się do zalet i wad wielordzeniowych procesorów (AMD i Intel jeszcze w tej dekadzie sprzedawać będą czterordzeniowe procesory) myśląc już o nowych formach korzystania z naszego peceta. Od komputerów wymagać będziemy mogli coraz większej wielozadaniowości. Urządzenia te będą mogły jednocześnie odtwarzać filmy DVD, muzykę, a przy tym służyć dzieciom do gry, a rodzicom do pracy. By jednak z tego wszystkiego efektywnie korzystać, przydałaby się możliwość pracy wielordzeniowego procesora z przynajmniej dwoma systemami operacyjnymi jednocześnie. Nad takim właśnie, podzieleniem jednego komputera na kilka wirtualnych maszyn z oddzielnymi zasobami, od dłuższego czasu pracują już zarówno Intel (technologia Vanderpool), jak i AMD (Pacifica). Taka wirtualizacja sprawi, że jeden, zamknięty w zgrabnej obudowie komputer podłączony do dwóch, albo i więcej, ekranów zachowywać się będzie jak dwie zupełnie oddzielne maszyny. Co ciekawe, pomimo bardzo odległej premiery prawdziwie wielozadaniowego Windowsa (Longhorn pojawić się ma najwcześniej pod koniec przyszłego roku), Intel odgraża się, że Vanderpool na nasze biurka trafi jeszcze w 2005 roku. Nadchodzą więc piękne czasy! Dwurdzeniowy procesor współpracujący z dwiema kartami graficznymi podpiętymi do dwóch ekranów, a wszystkim zarządzająca technologia wirtualizacji. Tak, to będzie prawdziwie wielozadaniowy, podwójny, choć ciągle pojedynczy komputer...