Half-Life 2 - powrót legendy

Obrzydliwi adwersarze z wymiaru Xen!!!

Menażeria czyhająca na biednego bohatera Half-Life 2 jest całkiem rozbudowana. Na samym początku rozgrywki możemy poczuć lekkie rozczarowanie. Na ogół atakują nas hordy więziennych strażników, latające, małe roboty wyposażone w śmiertelnie niebezpieczne piły (bez aluzji, proszę!) tarczowe i przypominające przerośnięte pchły „głowokraby”. Od czasu do czasu natkniemy się również na starego znajomego, pana Barnacle’a – to ten milusiński z długim... językiem, wiszący pod sufitem, czekający na… ekhem... okazję. W Ravenholm komitet powitalny składać się będzie przede wszystkim z wszelakiej maści bezmyślnych zombie, plus pająkowate ohydy i zwinne, dziwaczne potwory, nieco podobne do cmentarnych ghuli. Okolice nadmorskich plaż upodobały sobie hordy Antlions. „Mrówkolwy” wynurzają się z piasku, gdy tylko stopa jakiegoś nieboraka zetknie się z sypkim podłożem. Z wyglądu przypominają modliszkę skrzyżowaną z ćmą. To właśnie te potwory będziemy w stanie ujarzmić za pomocą „tajemniczej broni” Obcych. Na początku jednak sprawią nam nie lada kłopot. Jedyne enklawy spokoju na piaskowych wydmach to miejsca, gdzie rozstawiono dudniki (wybaczcie to zapożyczenie z „Diuny” Herberta, ale powoli kończy mi się już inwencja w tłumaczeniu oryginalnych, angielskich odpowiedników...). Chociaż akurat w przypadku HL2 porównanie z Diuną jest nieco na wyrost. Fremeni Herberta tymi podręcznymi gadżetami przywoływali czerwie. W Half-Life 2 są to spore instalacje, które... odstraszają krwiożercze robaki. Na naszej drodze spotkamy też kroczące Stridery (o tu ostatecznie kończy się moja wena odnośnie w miarę przyzwoitych tłumaczeń z języka Szekspira, przecież nie napiszę, że spotykamy się z… hmm... Łazikami? – koszmar. No to może... Kroczące Rozkroki... nie, jeszcze gorzej) na pałąkowatych nogach. Oprócz tych nieco egzotycznych przeciwników biedny Gordon Freeman natknie się również na uzbrojone helikoptery, wozy opancerzone i kilka innych rodzajów oponentów.

Co widzimy i słyszymy?

Oprawa audio-wizualna drugiej odsłony Half-Life stoi na bardzo wysokim poziomie. Graficznie program prezentuje się znakomicie. Tym razem programiści z Valve Software zrezygnowali z licencjonowania silnika graficznego. Gabe Newell i spółka stworzyli własny engine, ochrzczony mianem „Source”. Zapowiadano fantastyczne możliwości, niesamowitą elastyczność silnika i tak dalej. Rzeczywiście postacie i przeciwnicy wyglądają wręcz rewelacyjnie. Doskonale zrealizowano mimikę twarzy. Ujrzymy grymasy, ściągnięcie brwi, uśmiechy, doskonale skoordynowane z wypowiadanymi kwestiami ruchy warg. Poszczególne lokacje również wyglądają wspaniale. Ravenholm, mroczne kanały, Starówka. Niezatartym wrażeniem i prawdziwą ucztą dla estety jest woda. Akweny odwzorowano z prawdziwym, mistrzowskim zacięciem. Niestety, są też małe wady. Mimo dosyć rozbudowanych poziomów, sporym zgrzytem jest znane z pierwszej części gry ładowanie poziomów. Chyba każdy pamięta napis „Loading…” w najmniej oczekiwanym momencie – np. na środku korytarza, lub przekraczając drzwi. W Half-Life 2 jest podobnie. Niezbyt dobrze świadczy to o elastyczności silnika „Source”. Far Cry przyzwyczaił graczy do ogromnych połaci wolnej przestrzeni. Wielka szkoda, że ta irytująca przypadłość, którą przeklinałem w pierwszej odsłonie Half-Life, dopadła mnie również w kontynuacji.

Dźwięki towarzyszące rozgrywce są doprawdy imponujące. Doskonale dobrano głosy postaci, klekot broni maszynowej brzmi realistycznie. Znajome odgłosy pancerza HEV wywołają uśmiech na twarzach wielu graczy. Zagorzały fan Half-Life’a od razu poczuje się jak w domu. Oprawa muzyczna jest równie wysmakowana. Dynamiczna muzyka podczas podróży wodnym ślizgaczem. Ciche odgłosy przerywane delikatnymi instrumentami klawiszowymi (znowu Ravenholm!), ambientowe i nieco industrialne dźwięki w bardziej nowoczesnych lokacjach. Muzyka jest dynamiczna i na ogół pasuje do sytuacji, w jakiej akurat znajduje się Gordon Freeman.

Wymagania sprzętowe? Nie z tej Ziemi...

…na szczęście, z całą stanowczością można powiedzieć, że nie! Druga odsłona Half-Life nie jest trzecim Doomem. Oficjalne wymagania sugerowane przez producenta to procesor rzędu 1,2 GHz, 256 MB RAM i karta graficzna kompatybilna z DirectX 7. Oczywiście najlepsze efekty wizualne obejrzą posiadacze kart wspierających technologię DirectX 9. Ale miło wiedzieć, że program można odpalić na niemalże każdej konfiguracji, nie starszej niż dwa lata. To dobrze świadczy o Valve Software. Przynajmniej jeden z mocno wyczekiwanych hitów tego roku nie zarżnie Ci komputera, szanowny Czytelniku...

Podsumowanie: Gra dekady?

Reasumując. Half-Life 2, w przeciwieństwie do trzeciej odsłony Dooma, sprostał legendzie pierwowzoru. Sześć długich lat oczekiwań, niezliczone perturbacje. Spory z wydawcą, internetowa kradzież wczesnej wersji programu. Wokół Half-Life 2 działo się sporo. Teraz, no cóż, skończyła się pewna epoka. Epoka oczekiwania na produkcję Valve Software. Nareszcie jest! Nie potrafię jednoznacznie stwierdzić, czy gra jest rewolucyjna. Czy wyznaczy branżowe standardy na najbliższe lata. Najważniejsze jest to, że druga część przygód Gordona Freemana wywołuje szczery uśmiech zadowolenia na mojej twarzy. Ta gra jest wyjątkowa. Ma to, czego brakuje wielu innym produkcjom – Half-Life 2 ma po prostu duszę i swój niepowtarzalny styl!

Czy trzeba dodawać coś jeszcze? Cepy w dłoń! O pardon... miałem oczywiście na myśli łom...


dla Half-Life 2

OCENA:

Grafika:	9,0/10
Dźwięk:	8,9/10
Grywalność:	9,5/10
Ogółem:	9,6/10

Platforma: PC
Dystrybutor: Nicolas Games

Cena: 139,99 zł


Na następnych stronach zamieściliśmy galerię zrzutów ekranowych z gry