Half-Life 2 - powrót legendy

Gordon Freeman: naukowiec na wojennej ścieżce!

Pamiętacie końcówkę pierwszej odsłony Half-Life? Dramatyczny wybór między życiem a śmiercią? Przyjęcie oferty tajemniczego osobnika w czarnym garniturze (potocznie zwanym G-Manem) lub wieczna ciemność. Wybór należał tylko do gracza. O święta naiwności! Nikt nie chce umierać, nawet lekko neurotyczny okularnik-niemowa z tytułem naukowym (doktorat! Rzecz niebywała wśród bohaterów gier komputerowych, gdzie liczą się tylko napompowane sterydami mięśnie!), zawzięcie fechtujący zakrwawionym łomem. Gordon pragnie żyć! Rezolutni autorzy z Valve stwierdzili, że jedynym słusznym wyborem... jest przyjęcie oferty enigmatycznego Mistera G (Gatesa?...).

Od ostatniego spotkania z doktorem Freemanem minęły lata. Incydent, którego Gordon był pośrednim sprawcą – wydarzenia w kompleksie badawczym Black Mesa – odbiły się negatywnym echem na całym ziemskim globie. Potężna rasa obcych istot z innego wymiaru w ciągu (biblijnych ;)) siedmiu dni opanowała naszą biedną planetkę. Nikt nie mógł powstrzymać paskudnych Combine (Kartelu?) przed totalną anihilacją rodzaju ludzkiego. Aby zapobiec dalszym reperkusjom ze strony bestialskich najeźdźców i skończyć z bezsensownym rozlewem krwi, były szef laboratorium Black Mesa – Wallace Breen – poddaje Ziemię. Wchodzi w kolaborację ze straszliwym okupantem i jednocześnie przyczynia się do zmian, jakie przyjdzie nam oglądać oczami Gordona Freemana, który powraca po wieloletnim zawieszeniu między światami. No cóż, cokolwiek dziwaczna i grubymi nićmi szyta jest ta historyjka, nieco rodem z „Wojny światów” H.G Wellsa (choć nieco zmodyfikowana i w XXI-wiecznym wydaniu). Gdzie ONZ? Co się stało z Osamą ibn Ladenem? Gdzie Islamscy terroryści wysadzający się przed posterunkami Obcych żołnierzy? Gdzie George „Dablju” Bush? Zapewne ugrzązł w Iraku nieborak, niestety... Gdzie się podziała ogromna armia Chińskiej Republiki Ludowej? Wreszcie, kto mataczy w Komisji i KTO jadł lunch z Kulczykiem... (o pardon! To nie ta bajka!). Jednym słowem, mimo chronologii odpowiadającym naszemu kalendarzowi – inwazja nastąpiła w 2004 roku! – mamy tu do czynienia z klasyczną „historią alternatywną”, okraszoną wizjami rodem z kart powieści science-fiction.

Nasz biedny, wykształcony protagonista spotka jednakże na swojej drodze kilku starych znajomych. On sam, od czasów wydarzeń w Black Mesa nie postarzał się ani o minutę. Nadal jest świetnie wyszkolonym w MIT (Massachusetts Institute of Technology) łomiarzem-mordercą! To znaczy, chciałem napisać, że jest świetnie zapowiadającym się, młodym – 27-letnim naukowcem! Pamiętacie Barney’a? Jowialnego strażnika z Black Mesa? Przypomina się Wam nazwisko Vance? Tak! Eli Vance jest tu z nami, naukowiec postarzał się nieco, lecz jego bystry umysł jest nieocenionym nabytkiem dla Ziemskiego Ruchu Oporu. Na arenę wydarzeń wkroczy też córka wyżej wymienionego, ponętna Alyx. Menażerię postaci zamykają apodyktyczna doktor Mossmann oraz jedna z szych Ruchu Oporu – uwielbiający wybuchowe zabawki pułkownik Odessa Cubbage. Ano właśnie, dwukrotnie już przytaczamy tajemniczy „Ruch Oporu” wobec paskudnych najeźdźców. Kilka słów o nim. Rdzeń organizacji tworzą ludzie bezpośrednio związani z wydarzeniami z pierwszej części Half-Life. Gdzieś na horyzoncie majaczy jak zawsze tajemniczy G-Man. Łudząco podobni do stworów, którym rachowaliśmy kości w przygodach z HL „1” Vortigaunts, również są naszymi sprzymierzeńcami. Dlaczego? Kto tak naprawdę stoi za Inwazją? Co tak naprawdę działo się przez lata nieobecności Gordona? Część odpowiedzi na nurtujące pytania znajdziemy podczas rozgrywki. Chociaż kurtyna niedomówień ma zostać podniesiona ponoć dopiero w... trzeciej odsłonie przygód Gordona Freemana. No cóż! Takie prawo rynku. Nie zarzyna się kury znoszącej złote jajka!

Z powyższego akapitu uważny czytelnik może wywnioskować, iż bagatelizuję, wręcz ośmieszam lub nieco kpię z fabuły, jaką okraszono Half-Life 2. Nic bardziej mylnego! Nie śmiałbym! Jedną z wielu zalet obydwu części przygód doktora Freemana jest nietuzinkowa intryga i fantastyczne dialogi. W sumie nie ma w tym nic dziwnego. Ojcem fabuły obydwu części HL jest Marc Laidlaw – zawodowy pisarz. Prawdziwy wyjadacz w swoim fachu. Nie jakiś przypadkowy pracownik studia deweloperskiego, którego karnie wyekspediowano do stworzenia na kartce formatu A4 skomplikowanej, wielowątkowej fabuły. O nie! Marc Laidlaw to facet z zupełnie innej bajki. Dziennikarz-publicysta, wreszcie autor poczytnych książek z pogranicza fantastyki i horroru. Laureat prestiżowej nagrody International Horror Guild (w 1997 roku Laidlaw znalazł się w doborowym towarzystwie – Neil Gaiman, Clive Barker – z pewnością znacie te nazwiska) Że co? Nie kojarzycie? Autor recenzji majaczy w delirium? Niestety! Po części macie rację! Na polskim rynku wydawniczym nie uraczymy żadnej z książkowych pozycji Laidlawa. Pies z kulawą nogą nie zainteresował się wydaniem bardzo dobrej powieści grozy – „Trzydziesta siódma Mandala” – swoistego pamfletu na otaczającą nas rzeczywistość i błyskotliwego studium nad naturą człowieka. Książka jest również wnikliwą analizą modnej filozofii „New Age”. Zresztą po co się rozpisywać. Sam tytuł powieści mówi wszystko – jeden z ojców psychoanalizy, Karl Gustaw Jung się kłania!

O takich tytułach, jak „Zjadacz Orchidei” czy też utrzymana w konwencji science-fiction „Trzecia Siła” nawet nie ma co wspominać. O tym , że fabuła Half-Life 2 bardzo przypomina historię opowiedzianą w ostatniej książce, którą wymieniłem (totalna dystopia, ogromne miasto przyszłości rodem z kultowego filmu „Metropolis” Fritza Langa, lub tego znanego z nieco nowszej produkcji „Equilibrium”, rządzone przez despotycznego hegemona, któremu przeciwstawia się tajemniczy ruch oporu), jest dla czytelnika prozy Laidlawa oczywistym faktem – musicie mi więc uwierzyć na słowo. Zresztą reminiscencje, nawiązania i zapożyczenia z szeroko pojętej kultury masowej zawsze cechowały tego autora. Nie inaczej jest z Half-Life 2 – ale do tego tematu jeszcze wrócimy.

Sama rozgrywka to naładowane szybką akcją misje, zlecane nam przez postaci niezależne. Niepoprawna córka Eli Vance’a zapozna Gordona ze wspomnianym już przeze mnie Ruchem Oporu. Nieudana teleportacja sprawi, że biednego Gordona Freemana czeka długa marszruta przez kolejne poziomy. Już samo wydostanie się z więziennego miasta (City 17) graniczy z cudem. Na szczęście w sukurs biednemu bohaterowi przyjdzie strażnik Barney oraz uczynni więźniowie. Pierwsze, co rzuca się w oczy, to swojskie klimaty. Swojskie dla nas – ludzi zza byłej żelaznej kurtyny – co mam na myśli? Oto City 17, Szanowni Państwo! Starówka rodem z Lublina czy Wrocławia (tudzież innego miasta, do wyboru do koloru...), znany kształt kamienic, wyłożona kocimi łbami ulica... nadgryziony czasem nierówny krawężnik i studzienka ściekowa. Dalej jest jeszcze ciekawiej! Half-Life 2 to wymarzona gra wyczynowa dla trójpasiastych, łysych intelektualistów w bazarowych „Abibasach” i koszulkach „Puumy”. Drodzy Czytelnicy! Oto chluba PRL-u i zgryz wschodnich, niemieckich landów! Przed państwem przygnębiające blokowisko, rodem z koszmaru architekta. Zgadza się, wylądowaliśmy gdzieś we wschodniej części naszego kontynentu! Zapewne dla zachodnich graczy umieszczenie przygód Gordona Freemana w takim miejscu pachnie niesamowitą egzotyką. Dla nas... no cóż, przecież my też lubimy swojskie klimaty. Więc wszyscy są zadowoleni. Skąd ten pomysł i godna podziwu inwencja panów z Valve Software? Odpowiedź jest bardzo prosta. Dyrektorem artystycznym w firmie pana Newella i Harringtona jest... nie, nie Polak! Bułgar – Wiktor Antonow. Jakby nie patrzeć swojak, przynajmniej w kwestii mentalności i wrażeń organoleptycznych odnośnie klimatu ponurych osiedli rodem sprzed kilkunastu lat. Stąd te opiewane przeze mnie „swojskie klimaty”. Ale to dopiero początek niespodzianek. Naszego bohatera czekają też inne eskapady. Dynamiczny rajd wodnym ślizgaczem na spienionych falach rzeki – i w zapuszczonych podmiejskich kanałach – pełnej radioaktywnych odpadów i unoszącej się, wszędobylskiej, toksycznej mgiełki. Nasz bohaterski naukowiec trafi też do tajemniczego miasteczka Ravenholm, które jako żywo przypomina klimatem fantasmagoryczne Innsmounth H.P Lovecrafta. Mroczną osadę zamieszkują dzikie bestie rodem z koszmaru szaleńca. Pod granatowym niebem, po dachach i gzymsach ceglanych, niskich budynków przemykają dziwaczne stwory. Ciemne zaułki i słabo oświetlone uliczki potrafią na graczu zrobić naprawdę niesamowite wrażenie. W Half-Life 2 wszystko zmienia się jak w kalejdoskopie. Industrialny klimat części poziomów miesza się z etapami wyrwanymi prosto z najlepszego horroru. Niektóre misje przyjdzie nam wykonywać w budowlach żywcem wyjętych ze science-fiction. Innym razem czeka nas długa, szalona jazda nieco zardzewiałym pustynnym Buggy przez słoneczną plażę i nadmorskie, drogowe serpentyny. Zapuścimy się też w mroczny labirynt opuszczonej kopalni. Tajemnicza sztolnia z pewnością przyprawi mniej wytrzymałych zawodników o palpitację serca. Nad tym wszystkim niczym Nemezis majaczy tajemnicza Cytadela w samym sercu City 17. Ale więcej wam nie zdradzę – szanowni Czytelnicy – odkrywanie historii zawartej w drugiej odsłonie Half-Life to już zadanie dla Was. Nie będę Wam psuł zabawy! Dodam tylko, że kolejne etapy rozgrywki połączone są w logiczną całość i wbrew pozorom, takie radykalne zmiany klimatu – od skąpanego w promieniach słońca wybrzeża, po mroczne i zimne jaskinie i kopalniane szyby – nie rażą sztucznością. Fabuła rozwija się dynamicznie i w sposób logiczny. Owszem, opowieść jest linearna, aczkolwiek nie jest to zbyt wielka wada programu.

* Tak, tak ściślej rzecz ujmując, Quake II ukazał się pod koniec 97 r.